บนสนามฝึก ทุกคนต่างจ้องมองซูหลิน
ริ้วลายสีเทาขาวเหล่านั้นยังคงสลักอยู่บนพื้น ราวกับรากไม้ ราวกับเส้นเลือด งอกออกมาจากใต้ดิน แผ่ปกคลุมทั่วทั้งสนามฝึกอย่างแน่นขนัด
“ซูหลิน!”
ผู้ใหญ่จางเบียดฝ่าฝูงชนออกมา สวมเครื่องแบบทหารยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งลุกจากเตียง
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าซูหลิน แล้วกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“มีชีวิตกลับมาแล้วสินะ?”
ซูหลินพยักหน้า “มีชีวิตครับ”
“ดีแล้ว” ผู้ใหญ่จางตบไหล่เขาเบา ๆ “กลับมาโดยมีชีวิตก็ดีแล้ว”
เหลยเจิ้นก็เดินเข้ามาด้วย
เขาสวมเสื้อกล้าม กล้ามเนื้อบนแขนปูดโปนราวกับซาลาเปา เขายืนตรงหน้าซูหลิน ไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือออกมาจับมือเขา
จับแน่นมาก
“อาจารย์ผู้ฝึกสอนเหลย” ซูหลินเอ่ย
เหลยเจิ้นพยักหน้าแล้วปล่อยมือ
“กลับมาก็ดีแล้ว”
ฝูงชนยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งนักเรียนห้องเรียนหัวกะทิ นักเรียนชั้นปีสูง อาจารย์ผู้ฝึกสอน เจ้าหน้าที่สนับสนุน แม้แต่ป้าในโรงอาหารก็ยังวิ่งออกมาดู
ทุกคนต่างจ้องมองซูหลิน
คนที่สังหารซูเจิ้นเทียนหน้าหอคอยสู่สรวงสวรรค์เมื่อกว่าหนึ่งสัปดาห์ก่อน
คนที่ถูกประกาศจับทั่วประเทศ ถูกไล่ล่าทั่วโลก และทุกคนคิดว่าเขาตายไปแล้ว
เขากลับมาแล้ว
“รู้ไหมว่าฉันรอนายนานแค่ไหน? ตั้งกว่าหนึ่งสัปดาห์! ฉันมาดักรอนายที่สถาบันการศึกหลงเฉิงทุกวัน จนผู้ใหญ่จางเบื่อฉันจะแย่แล้ว!”