ซูหลินมองเขา น้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ไปบอกพ่อแก ปล่อยคนของดาวเทียนหลางซะ ไม่อย่างนั้น—”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ครั้งหน้า ฉันจะไม่ทำให้แกบาดเจ็บสาหัส แต่จะฆ่าแกซะ”
ใบหน้าของเซิ่งเทียนเจียวซีดขาวราวกับกระดาษ
ซูหลินขยับความคิด—
【ทะลุมิติพรหมจักรวาล】
แสงสีเงินขาวระเบิดออกจากร่างของเขา ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็ก
เมื่อผู้พิทักษ์เหล่านั้นกรูกันเข้ามาในห้อง ร่างของเขาก็หายไปแล้ว
เหลือเพียงหลุมตื้น ๆ หลุมหนึ่ง พื้นรอบปากหลุมไหม้เกรียมดำ มีควันสีเขียวอมเทาลอยกรุ่น
เซิ่งเทียนเจียวยังคงฝังอยู่ในกำแพง เลือดท่วมร่าง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่
“หลางอิ่ง...ดาวเทียนหลาง...หลางอิ่ง...”
เสียงของเขาสั่นเครือ
ไม่ใช่เพราะเจ็บ
แต่เป็นเพราะกลัว
กองทัพหน้าดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ชั้นบนสุด
ห้องของเซิ่งเทียนเจียวถูกซัดทะลุไปถึงสี่กำแพง เศษหินกระจัดกระจายเต็มพื้น ฝุ่นยังไม่ทันตก เหล่าผู้พิทักษ์หลายคนก็กรูกันเข้ามา พอเห็นเซิ่งเทียนเจียวฝังอยู่ในกำแพง ใบหน้าทุกคนก็ซีดเผือด
“น...นายน้อย!”
ผู้พิทักษ์ที่เป็นหัวหน้าพุ่งเข้าไป ยื่นมือคิดจะดึงเขาออกจากกำแพง แต่ทันทีที่มือแตะไหล่ เซิ่งเทียนเจียวก็ครางในลำคอ เลือดไหลทะลักจากมุมปากอีกครั้ง
“อย่าขยับเขา!” ผู้พิทักษ์อีกคนตะโกน “รีบไปตามหมอรักษามา!”
ใครคนหนึ่งหันหลังวิ่งออกไปทันที เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังสนั่นไปตามทางเดิน ราวกับเสียงกลองศึก