ในห้องประชุมเงียบงันราวกับบ้านคนตาย
ทุกคนจับจ้องไปที่เซิ่งคง
นิ้วของเซิ่งเสวียนที่วางอยู่บนที่พักแขนหยุดนิ่ง
“ดาวโลหิตเพลิง” เขาทวนสามคำนี้ออกมา น้ำเสียงหนักอึ้งราวกับดังขึ้นมาจากใต้พิภพ
“สิบปีก่อน ดาวเทียนหลางบุกโจมตีดาวโลหิตเพลิง องค์ราชินีของราชันโลหิตเพลิงสิ้นพระชนม์ องค์รัชทายาทก็สิ้นพระชนม์เช่นกัน ราชันโลหิตเพลิงบาดเจ็บสาหัสจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ดาวโลหิตเพลิงร่วงจากอันดับหนึ่งร้อยแรก ไปอยู่หลังอันดับหนึ่งพัน”
เขาลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าจอแสง
บนจอแสง กระดานจัดอันดับของรอยแยกทั้งสิบยังคงเลื่อนเปลี่ยน ดาวเทียนหลาง·หลางอิ่ง สิบชื่อราวกับดวงตาสิบคู่ กำลังจับจ้องเขา
“ดาวโลหิตเพลิงกับดาวเทียนหลางมีความแค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้ากันได้” น้ำเสียงของเซิ่งคงยิ่งเบาลง “ถ้าหลางอิ่งเป็นคนของดาวโลหิตเพลิง...”
“ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว”
ผู้อาวุโสอีกคนเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ดาวโลหิตเพลิงมีอัจฉริยะแบบนี้ด้วยหรือ?”
หล่อนแค่นเสียงเยาะ
“ดาวเคราะห์ขยะที่อยู่อันดับหลังหนึ่งพัน จะฝึกสัตว์ประหลาดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร? พวกเขามีผู้แข็งแกร่งระดับเกิน 180 อยู่ไม่กี่คนด้วยซ้ำ ทรัพยากรก็มีน้อยจนน่าสงสาร จะเอาอะไรไปฝึก?”
เซิ่งคงเงียบไปหนึ่งวินาที
“บางทีพวกเขาอาจไม่ได้ฝึกเขาขึ้นมาก็ได้ บางที...เขาอาจเกิดมาเป็นแบบนี้ อัจฉริยะแบบนี้ไม่มีใครฝึกขึ้นมาได้หรอก”
“พอได้แล้ว”
เซิ่งเสวียนเอ่ยขึ้น
เขาหันกลับมา มองทุกคนที่นั่งอยู่
“เรื่องที่พูดกันตอนนี้ล้วนเป็นแค่การคาดเดา”
น้ำเสียงของเขาเย็นชา
“หลางอิ่งเป็นใคร มาจากดาวเคราะห์ดวงไหน เป็นคนของดาวโลหิตเพลิงหรือไม่ หรือมาจากดาวเคราะห์ระดับหนึ่งหรือเปล่า เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ”
เขาเดินกลับไปยังที่นั่ง แล้วนั่งลงอีกครั้ง
“สิ่งสำคัญคือ เขาต้องตาย”
“ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร”
“ไม่ว่าเขาจะมาจากที่ไหน”
“ไม่ว่าเบื้องหลังเขาจะเป็นใคร”
นิ้วของเขาเริ่มเคาะที่พักแขนอีกครั้ง