กองทัพหน้าดาวแสงศักดิ์สิทธิ์
ห้องประชุมชั้นบนสุด
ทั้งสองข้างโต๊ะยาวมีคนนั่งอยู่สิบสองคน
ไม่มีใครพูดอะไร
เซิ่งเสวียนนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ตรงหน้าเขามีแผ่นผลึกลอยอยู่
รอยแยกสิบแห่ง อันดับหนึ่งทั้งสิบแห่ง
ทั้งหมดเป็นดาวเทียนหลาง·หลางอิ่ง
ทั้งหมดนำห่างแบบทิ้งขาด
อากาศในห้องประชุมถูกดูดออกไปจนหมดอีกครั้ง
เซิ่งคงยืนอยู่หน้าจอแสง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ มือสั่นเทา
“ผู้อาวุโสใหญ่......เขา......เขามาอีกแล้ว......”
“ผ่านรอยแยกสิบแห่งรวด......รอยแยกระดับสามสิบ......ผ่านสิบแห่งรวด......”
เซิ่งเสวียนไม่พูดอะไร
สายตาของเขาจับจ้องแผ่นผลึกทั้งสิบแผ่น รูม่านตาสะท้อนชื่อเหล่านั้น
ดาวเทียนหลาง·หลางอิ่ง
ดาวเทียนหลาง·หลางอิ่ง
ดาวเทียนหลาง·หลางอิ่ง
สิบชื่อราวกับมีดสิบเล่ม แทงทะลุอกของเขา
“เช้านี้เขาเกือบตายด้วยน้ำมือพวกเรา” เซิ่งเสวียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักทึบราวกับดังมาจากใต้พื้นพิภพ
“ยังไม่ถึงครึ่งวัน เขาก็มาอีกแล้ว”
เขาเงยหน้าขึ้น มองทุกคนที่นั่งอยู่
“พวกเจ้ารู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร”
ไม่มีใครกล้าตอบ
“หมายความว่าเขาไม่เคยเห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย”
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“พวกเราวางม่านกั้นมิติไว้ที่ทางเข้าแห่งแรก มีคนระดับ 190 สิบคน และคนระดับ 100 ขึ้นไปอีกหนึ่งพันคน ใช้หมัดสังหารไปสองครั้ง เขาเกือบตายแล้วก็หนีไป จากนั้น——”
เขาชี้ไปยังแผ่นผลึกทั้งสิบแผ่น