งานรื่นเริงในเมืองอี้นกดำเนินต่อเนื่องตลอดทั้งคืน
ซูหลินนอนอยู่บนเตียง ฟังเสียงโห่ร้องนอกหน้าต่างที่ดังจนแก้วหูแทบแตก พลิกตัวไปมาแต่นอนไม่หลับ เสียงเหล่านั้นดังระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับคลื่นซัดฝั่ง กว่าจะเบาลงได้สักหน่อย ก็มีคนเริ่มโห่ร้องขึ้นมาอีก แล้วบรรยากาศก็กลับมาคึกคักถึงขีดสุดอีกครั้ง
เขาจึงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมาไถฟอรัม
ตอนนี้ฟอรัมดูไม่ไหวแล้วจริง ๆ
ทุกนาทีมีโพสต์เด้งขึ้นมาหลายพันโพสต์ ล้วนเกี่ยวกับเขาทั้งนั้น มีคนวิเคราะห์ตัวตนของเขา มีคนคำนวณจำนวนรอยแยกที่เขาผ่านด่าน มีคนเดาว่าเป้าหมายต่อไปของเขาจะเป็นที่ไหน แล้วยังมีคนโพสต์ข้อความอย่าง “วีรบุรุษปรากฏตัวแล้ว” “วีรบุรุษ แต่งงานกับฉันเถอะ” “วีรบุรุษ ฉันจะคลอดลูกให้คุณ” อะไรทำนองนี้
มุมปากซูหลินกระตุก เขาปิดฟอรัมไป
นอกหน้าต่าง เสียงโห่ร้องยังคงดังต่อเนื่อง
เขาล้มตัวลงนอน หลับตาลง
บ้าเอ๊ย ดังเกินไปแล้ว
ต้องเปลี่ยนที่นอนแล้ว
เขาลุกจากเตียง เดินลงไปชั้นล่าง
ชายชรายังคงงีบหลับอยู่หลังเคาน์เตอร์ ข้างนอกเสียงดังขนาดนั้น แต่เขากลับหลับสนิทราวกับหมูตาย ซูหลินเดินผ่านเขาไป ชายชราก็ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
พอออกจากที่พักมา ผู้คนบนถนนก็มากกว่าที่เขาคิดไว้ถึงสิบเท่า
มีแต่คนเต็มไปหมด
แน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ให้ขยับ มีทั้งคนเมา คนร้องเพลง คนเต้นรำ และคนกอดกันร้องไห้ แสงไฟนีออนกะพริบจนแสบตา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าและกลิ่นเหงื่อ
ซูหลินก้มหน้า แทรกตัวเข้าไปในฝูงชน
เขาเปลี่ยนใบหน้าไปสามครั้ง อ้อมไปห้าถนน ในที่สุดก็พบสถานที่ที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งหนึ่ง — เขตชานเมืองฝั่งตะวันออก ใกล้กับกลุ่มโกดังร้างนอกเมือง
ที่นั่นไม่ค่อยมีคน มีเพียงคนจรจัดไม่กี่คนที่ขดตัวหลับอยู่ตามมุม
ซูหลินหามุมสะอาด ๆ ได้มุมหนึ่ง หยิบผ้าห่มออกจากแหวน ปูลงบนพื้น แล้วเอนตัวลงนอน