เสวี่ยเว่ยไม่ได้โกรธ เพียงถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วพิงขอบโต๊ะ
“คุณคนนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันก็รู้แล้วว่าคุณเป็นคนแบบนี้”
“ฆ่าไม่ตาย กดไม่แหลก ยึดมาเป็นพวกก็ไม่ได้”
“เจ็บแทบตายก็ยังไม่ร้องสักแอะ กระดูกหักก็ยังไม่ยอมคุกเข่า”
เซิ่งเสวียนจ้องมองผิวกระจก มองใบหน้าของเสวี่ยเว่ย ท่าทางตอนที่เธอพูด และแววตาที่เธอมองซูหลิน
เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นผู้หญิง
แต่เขาไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อน
ไม่ใช่การครอบครอง ไม่ใช่การควบคุม แต่เป็น—
เขาอธิบายไม่ถูก
เสวี่ยเว่ยในภาพบนกระจกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วเบา
“ตอนนี้คุณยังอยู่ในสถานะที่ถูกฉันทำให้เป็นทาส”
“วันหน้าถ้าคุณหลุดพ้นจากการเป็นทาสแล้วฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่โทษคุณ”
“แต่ตอนนี้ฉันยังต้องใช้ประโยชน์จากคุณ”
“ใช้คุณฟาร์มรอยแยก ใช้คุณทำลายสถิติ ใช้คุณทำให้ดาวเทียนหลางพินาศ”
“พอดาวเทียนหลางถูกทำลาย แค้นของแม่ฉันก็จะได้รับการชำระ—”
“ส่วนวันหน้าถ้าคุณฆ่าฉันได้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว”
เซิ่งเสวียนจ้องมองผิวกระจก มองเสวี่ยเว่ยหันหลังเดินจากไป และมองซูหลินที่ยืนอยู่คนเดียวในห้อง
เขาเงียบไปนาน
จากนั้นก็หัวเราะ
หัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา
“การทาส”
เขาทวนคำสองคำนี้
“เขาถูกทำให้เป็นทาสแล้ว”
เขาลุกขึ้น เดินไปมาในห้องลับ
สมองของเขาหมุนเร็วจี๋
หลางอิ่ง—ไม่สิ ซูหลิน ถูกเสวี่ยเว่ยทำให้เป็นทาส
นั่นหมายความว่าถ้าเสวี่ยเว่ยตาย ซูหลินก็จะตายด้วย
เสวี่ยเว่ยคือเจ้าหญิงแห่งดาวโลหิตเพลิง
ดาวโลหิตเพลิง—ตอนนี้เป็นดาวเคราะห์ชั้นต่ำที่อยู่อันดับหลังหนึ่งพัน
ดาวที่เมื่อสิบปีก่อนถูกดาวเทียนหลางซ้อมจนแทบปางตาย
นั่นหมายความว่า—
พวกเขาไม่จำเป็นต้องฆ่าซูหลิน
แค่ฆ่าเสวี่ยเว่ยก็พอ
ฆ่าเสวี่ยเว่ยแล้ว ซูหลินก็จะตาย
เซิ่งเสวียนหยุดเดิน ยืนอยู่กลางห้องลับ