ตอนที่ 167 ร่างเงาที่หนึ่งกลายเป็นร่างหลัก

ตีสาม

ค่ำคืนของเมืองดาวบ่อเกิดมืดครึ้มเทาหม่น

ไร้ดวงดาว ไร้จันทรา มีเพียงแสงไฟจากจัตุรัสม่านส่งตัวที่อยู่ไกลออกไปกะพริบระยิบระยับ ราวกับดวงตานับไม่ถ้วนที่ไม่ยอมหลับใหล

กองทัพหน้าดาวโลหิตเพลิง

ทางเดินว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน

ยามนี้ ทุกคนหลับกันหมดแล้ว

เซิ่งเสวียนยืนอยู่สุดทางเดิน มองบานประตูบานนั้น

ชั้นสอง ห้องที่สามทางฝั่งซ้าย

ห้องของซูหลิน

ห้องข้างกันคือห้องของเสวี่ยเว่ย

เขามองเห็นทุกอย่างชัดเจนจากกระจกย้อนกาล

ตำแหน่งของห้องทั้งสอง เลขที่ประตู แม้แต่สีของผ้าม่าน เขาก็จดจำไว้หมดแล้ว

เซิ่งเสวียนยืนนิ่งอยู่ในทางเดิน

เขากำลังฟัง

เสียงลมหายใจ

แผ่วเบาและสม่ำเสมอ ดังมาจากห้องของเสวี่ยเว่ย

นางหลับแล้ว

เซิ่งเสวียนยกมือขึ้น วางลงบนประตูห้องของเสวี่ยเว่ย

แสงสีทองสายหนึ่งซึมออกมาจากฝ่ามือของเขา แล้วแทรกเข้าไปในรูกุญแจ

กริ๊ก

ประตูเปิดออก

เขาผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องมืดสลัว ผ้าม่านปิดสนิท แต่ดวงตาของเซิ่งเสวียนมองเห็นได้แม้ในความมืด

เตียง

มีคนคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง

เสวี่ยเว่ย

นางสวมชุดนอนสีขาว ผมสยายอยู่บนหมอน ผ้าห่มคลุมถึงเอว

นางหลับสนิท

ลมหายใจแผ่วเบา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังฝันดี

เซิ่งเสวียนยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองนาง

ระดับหกสิบ

เด็กน้อย

เขายกมือขึ้น

แสงสีทองกลุ่มหนึ่งก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือ

แสงนั้นสว่างจ้า แต่ถูกเขากดเอาไว้จนไม่มีเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

ภายในห้องยังคงมืดมิด

ขนตาของเสวี่ยเว่ยขยับเล็กน้อย

นางคล้ายจะรู้สึกถึงบางสิ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันนิด ๆ ริมฝีปากขยับราวกับกำลังพูดละเมอ