หลังการแข่งขันนัดแรกจบลงในคืนนั้น งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น
โรงแรมจิงตูแกรนด์ ชั้นบนสุด ห้องจัดเลี้ยง
แสงไฟระยิบระยับ เสียงแก้วชนแก้ว
คนที่ได้เข้างานนี้ ไม่มีใครธรรมดา
ทั้งตัวแทนจากสถาบันต่างๆ ผู้บริหารตระกูลใหญ่ๆ ผู้บริหารระดับสูงของสมาคมผู้ตื่นรู้ รวมถึงยอดฝีมือที่ปกติเห็นได้แค่ในโทรทัศน์—ต่างก็ยกแก้วเหล้า พูดคุยกันเป็นกลุ่มๆ
ซูหลินยืนอยู่ที่มุมห้อง ถือแก้วน้ำส้ม
เขาไม่อยากดื่มเหล้า และก็ไม่มีใครกล้าบังคับ
“คุณซูหลิน!”
เสียงทักทายที่เปี่ยมไมตรีดังขึ้น
ซูหลินหันไป เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้านหลังมีคนตามมาอีกหลายคน เขาสวมชุดสูทเรียบหรู หน้าอกมีเข็มกลัด—สัญลักษณ์ของตระกูลหลินแห่งจิงตู
“ข้าคือหลินเจิ้นหนาน จากตระกูลหลินจิงตู” ชายผู้นั้นยื่นมือออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ได้ดูการแข่งขันของคุณ สามสิบวินาทีถล่มทีมเทพสวรรค์ เก่งจริงๆ เก่งมาก!”
ซูหลินจับมือเขา “ท่านประมุขหลินพูดเกินไปแล้ว”
หลินเจิ้นหนานตาเป็นประกาย “เฮ้ เรียกประมุขหลินมันห่างเหินไปหน่อย ข้าอายุมากกว่าพ่อของคุณ...เอ๊ย มากกว่าซูเจิ้นเทียนอยู่สองสามปี เรียกข้าว่าลุงหลินก็พอ”
ซูหลินไม่รับคำ
หลินเจิ้นหนานไม่รู้สึกเก้อเขิน หันไปแนะนำคนที่อยู่ข้างหลัง “นี่คือลูกสาวข้า หลินยวี่เว่ย ปีนี้ก็ระดับสิบ พลังวิญญาณระดับ ระดับ SSS ยวี่เว่ย รีบเรียกพี่ซูหลินสิ”
หญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเดินออกมา อายุสิบเจ็ดสิบแปด หน้าตาสะสวย แก้มแดงเรื่อ “พี่...พี่ซูหลิน สวัสดีค่ะ”
ซูหลินพยักหน้า “สวัสดี”
หลินยวี่เว่ยดวงตาเป็นประกาย อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก
หลินเจิ้นหนานหัวเราะ “ยวี่เว่ยอยากรู้จักคุณมานานแล้ว วันนี้ถือว่าได้โอกาส คุณซูหลิน ต่อไปถ้ามีเวลามาเที่ยวจิงตู ให้ยวี่เว่ยพาไปเที่ยวเล่นนะ”
คนข้างๆแทรกขึ้นมา “หลินเจิ้นหนาน เจ้านี่ไวจริงๆ! ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย!”
คนที่พูดคือชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วน สวมชุดยาวสีเทาเข้ม ยิ้มอย่างเอ็นดู
หลินเจิ้นหนานหัวเราะลั่น “เหล่าโจว ไอ้ตระกูลโจวเจียงหนานของเจ้า จะมาวุ่นวายด้วยทำไม? ในตระกูลเจ้าไม่มีสาววัยเหมาะสักคนไม่ใช่หรือ?”