ลานฝึกของสถาบันการศึกหลงเฉิง
ซูหลินคืนโทรศัพท์ให้หยานเยี่ยน แล้วหันกลับไปฝึกท่าหลบหลีกต่อ
หยานเยี่ยนตะลึง: “แม่เธอร้องไห้ขนาดนั้น พ่อเธอยอมขอโทษด้วยตัวเอง เธอจะกลับไปไหม?”
ซูหลินไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ เสียงราบเรียบ: “ไม่กลับ บ้านที่อยู่ตรงนั้นสำหรับฉันมันคือขุมนรก ฉันจะไม่มีวันกลับไป”
หยานเยี่ยนเงียบไป
หานปิงพูดเบา ๆ ข้าง ๆ: “แต่ถึงยังไง พวกเขาก็เป็นพ่อแม่แท้ ๆ นะ……”
ซูหลินมองเขา ฉีกยิ้มมุมปาก
“พ่อแม่แท้ ๆ? เธอรู้ไหมว่าซูเจิ้นเทียนเป็นคนยังไง?”
หานปิงชะงักไป
“เขาเป็นหนึ่งในห้าผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของฮั่นเซี่ย” ซูหลินพูด “ระดับแปดสิบเก้า พลังวิญญาณระดับ SSS มือของเขาเปื้อนเลือดมากกว่าเกลือที่เธอกิน”
“คนแบบนี้ จะแยแสลูกชายสักคนไหม?”
เขาหันกลับไป ฝึกท่าหลบหลีกต่อ
“ที่พวกเขาขอโทษ ไม่ใช่เพราะพวกเขารู้สึกผิดต่อฉัน แต่เพราะฉันกลายเป็นระดับเทพ เพราะทั้งเน็ตกำลังด่าพวกเขา เพราะพวกเขากลัวว่าฉันจะแก้แค้นในภายหลัง”
“แค่นั้นแหละ”
หยานเยี่ยนอ้าปากอยากพูดอะไร แต่พบว่าตัวเองไม่รู้จะเถียงอย่างไร
อิ๋งเหรินยืนพิงกำแพง ไม่ได้หาวเป็นครั้งคราว และพูดอย่างเซื่องซึม: “พอแล้ว อย่าไปแนะนำเลย เขารู้อยู่แก่ใจ”
เขามองซูหลิน “แต่ซูหลิน เธอต้องระวังตัว คนอย่างซูเจิ้นเทียนรักหน้าตาที่สุด ตอนนี้เธอตบหน้าพวกเขา ต่อหน้าพวกเขาขอโทษ ลับหลังอาจจะ……”
ซูหลินหยุดก้าวเดิน
แน่นอนเขารู้ดี
ซูเจิ้นเทียนเป็นคนแบบไหน?
คนที่อยู่ในตำแหน่งห้าผู้ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ ใครบ้างที่ไม่โหดเหี้ยม?
ต่อหน้าขอโทษ ลับหลังแทงข้างหลัง เรื่องแบบนี้เขาเคยเห็นมาเป็นประจำ
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลซูยังมีซูเฉิน
คนเนียนแบบนั้น ตอนนี้ต้องเกลียดเขาแทบตายอย่างแน่นอน
“รู้แล้ว” ซูหลินพูด “เพราะงั้นฉันถึงไม่มีทางกลับไป”
เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
ตะวันกำลังจะตกขอบฟ้า ย้อมเป็นสีแดงราวกับเลือด
“ถ้ากลับไป ก็คือทางตาย”
ในเวลาเดียวกัน ที่ตระกูลซู เมืองเทียนฉง
หลังจากงานแถลงข่าวเสร็จสิ้น ทั้งครอบครัวก็กลับมาที่ห้องโถงใหญ่
บรรยากาศอึดอัดราวกับจะระเบิด
หลินหว่านชิงนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาบวมแดงด้วยน้ำตา ยังขยำทิชชู่ผืนนั้นไว้ในมือ
ซูเหยาก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
ซูหลิงกัดริมฝีปาก เงียบไม่พูดเลย