หลางโพจวินเงยหน้าขึ้น
ใบหน้านั้นขาวซีดราวกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึม เบ้าตาลึกโบ๋ สามวันเต็มที่ไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม เครารุงรัง ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก
“ผม...ไม่รู้...”
แววตาของเซิ่งเสวียนไม่เปลี่ยนแปลง
เขายกมือขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออก
แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ พันรัดแขนขวาของหลางโพจวิน
แสงนั้นรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แน่นขึ้นเรื่อย ๆ
กระดูกเริ่มส่งเสียง
กรอบแกรบ...กรอบแกรบ...
ราวกับมีคนกำลังบิดผ้าเปียก
ใบหน้าของหลางโพจวินบิดเบี้ยว เหงื่อไหลกลิ้งจากหน้าผาก ปะปนกับเลือด หยดลงบนพื้น
แต่เขาไม่ร้อง
“ไม่รู้”
มือของเซิ่งเสวียนรัดแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย
กร๊อบ
กระดูกแขนขวาหัก
ไม่ได้หลุดจากข้อต่อ แต่หักกลางแขนโดยตรง ขาดเป็นสองท่อน เศษกระดูกแหลมคมแทงทะลุผิวหนัง โผล่พ้นออกมาขาวโพลน
เลือดพุ่งกระเซ็นลงบนพื้นสีทอง
ร่างของหลางโพจวินเกร็งขึ้นฉับพลัน ราวกับคันธนูที่ถูกง้างจนสุด ริมฝีปากถูกกัดจนฉีก เลือดไหลจากมุมปากลงมา
แต่เขาก็ยังไม่ร้อง
เซิ่งเสวียนมองเขา
“กระดูกคุณแข็งดีนี่”
“ลูกชายคุณชื่อหลางยุนเสี้ยวใช่ไหม?”
รูม่านตาของหลางโพจวินหดตัวฉับพลัน
“คุณ...คุณกล้า...”
“มีอะไรที่ผมไม่กล้าบ้าง?”
“เขาอยู่ที่ไหน?”
หลางโพจวินไม่ตอบ
เซิ่งเสวียนคลายมือ ลุกขึ้นยืน แล้วส่งสัญญาณให้คนข้าง ๆ
ยอดฝีมือสองคนจากดาวแสงศักดิ์สิทธิ์หันหลังเดินออกไป
ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็กลับมา
ลากคนคนหนึ่งมาด้วย
หลางยุนเสี้ยว