กองทัพหน้าดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ห้องประชุมชั้นบนสุด
สองฝั่งของโต๊ะยาวมีคนนั่งอยู่สิบสองคน
ทั้งหมดเป็นผู้บริหารระดับสูงแกนกลางของกองทัพหน้าดาวแสงศักดิ์สิทธิ์บนดาวบ่อเกิด
เซิ่งเสวียนนั่งอยู่ที่นั่งประธาน เบื้องหน้ามีแผ่นผลึกลอยอยู่
เจ็ดสิบเก้าอันดับแรกของกระดานรอยแยก
ล้วนเป็นหลางอิ่งแห่งดาวเทียนหลาง
นิ้วของเขาไม่ได้เคาะที่วางแขน
มันหยุดแล้ว
หยุดค้างอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ในห้องประชุมไม่มีใครกล้าพูด
ทุกคนก้มหน้าลงต่ำ ราวกับนักเรียนประถมที่ทำความผิด
เซิ่งคงยืนอยู่หน้าจอแสง ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
“ผู้อาวุโสใหญ่... กวาดไปอีกสิบเอ็ดอันดับแล้ว...”
เซิ่งเสวียนไม่พูด
“เก้าสิบอันดับแรกเป็นหลางอิ่งหมดแล้ว...”
เซิ่งเสวียนยังคงไม่พูด
เซิ่งคงกลืนน้ำลาย เสียงยิ่งเบาลงไปอีก
“ผู้อาวุโสใหญ่ ตามความเร็วแบบนี้... เขากวาดอีกชุดเดียวก็ทะลุร้อยแล้ว”
ในที่สุดเซิ่งเสวียนก็เอ่ยปาก
เซิ่งเสวียนเงียบไปสามวินาที
“เจ้าบอกว่าร่างเงาของเขาอยู่ได้นานที่สุดยี่สิบนาที”
เซิ่งคงพยักหน้า
“ตั้งแต่ชุดแรกจนถึงตอนนี้ ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว”
เซิ่งคงเหลือบมองเครื่องจับเวลา
“สี่สิบนาทีแล้วครับ”
เสียงของเซิ่งเสวียนเบามาก เบาราวกับเค้นออกมาจากลำคอ
แต่ทุกคำกลับเหมือนคมมีด แทงเข้าที่อกของเซิ่งคง
“ผู้อาวุโสใหญ่ ผม...”
“เจ้าบอกว่าเขาอยู่ได้นานที่สุดยี่สิบนาที”
เซิ่งเสวียนลุกขึ้น เดินไปหน้าจอแสง