“ผู้อาวุโสที่สอง ทางดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ส่งข่าวมาว่า วันนี้หลางอิ่งฟาร์มไม่เสร็จแน่ พวกเขาคาดว่าร่างเงาของหลางอิ่งอยู่ได้ไม่เกิน 15 นาที”
ซิงเยาไม่พูดอะไร
เธอยังคงจ้องชื่อทั้งห้านั้นอยู่
“ผู้อาวุโสที่สอง?” ซิงหยุนเรียกอีกครั้ง
“ฉันได้ยินแล้ว” ซิงเยาเอ่ย น้ำเสียงเย็นชา “เซิ่งเสวียนพูดถูก วันนี้เขาฟาร์มไม่เสร็จหรอก”
เธอลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง
“แต่พรุ่งนี้ล่ะ?”
ซิงหยุนชะงักไป
“พรุ่งนี้ม่านกั้นมิติก็วางเสร็จแล้ว เขา—”
“แล้วถ้าพรุ่งนี้เขาไม่มาล่ะ?” ซิงเยาขัดขึ้น
ซิงหยุนอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
ซิงเยาหันกลับมามองเขา
“สมมติว่าวันนี้เขาฟาร์มไป 100 รอยแยก แต่พรุ่งนี้ไม่มา แล้วค่อยมาวันมะรืนล่ะ? ม่านกั้นมิติจะทนได้นานแค่ไหน? หนึ่งวัน? สองวัน? หนึ่งสัปดาห์? หนึ่งเดือน?”
หน้าซิงหยุนซีดเผือด
“ม่านกั้นมิติว่างระดับหนึ่ง ถ้าปิดล้อมพื้นที่เล็ก ๆ ตรงใจกลางกองทัพหน้า เรายังพอจ่ายพลังงานต่อเนื่องได้ แต่ถ้าจะปิดล้อมลานกว้างที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสิบกิโลเมตร ก็ต้องจ่ายพลังงานมหาศาลอย่างต่อเนื่อง สิบตระกูลแบ่งภาระกันเท่า ๆ กัน แต่ค่าใช้จ่ายต่อชั่วโมงของแต่ละตระกูลก็ยังเป็นตัวเลขมหาศาล ทนได้หนึ่งวัน ทรัพยากรของดาวดาราก็จะถูกดูดไปก้อนใหญ่ ทนได้หนึ่งสัปดาห์ โควตาทรัพยากรของเดือนนี้ก็หมดเกลี้ยง”
น้ำเสียงของเธอเย็นลงเรื่อย ๆ
“เซิ่งเสวียนสั่งให้เรารื้อค่ายกล วางค่ายกล จ่ายพลังงาน เขาพูดแค่ประโยคเดียว พวกเราก็วิ่งจนแทบขาลาก ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ของเขาเป็นอันดับหนึ่ง ทรัพยากรก็มีมาก ใช้เปลืองแค่ไหนก็ไหว แล้วพวกเราล่ะ?”
ซิงหยุนก้มหน้า ไม่กล้าพูด
ซิงเยาสูดลมหายใจลึก ๆ
“ต่อให้ทนไม่ไหวก็ต้องทน หลางอิ่งจะลุกขึ้นมาไม่ได้”
“ครับ”
ซิงหยุนหันหลังเดินออกไป
ซิงเยายืนอยู่หน้าต่าง มองท้องฟ้าสีเทาหม่นด้านนอก