วันอาทิตย์ เวลา 7 โมงเช้า
หน้าหอคอยสู่สรวงสวรรค์ในเมืองเทียนฉง ผู้คนเนืองแน่นจนแทบไม่มีที่ยืน
วันนี้เป็นวันที่ซูเจิ้นเทียนจะท้าทายชั้นที่ 89 หากสำเร็จ เขาจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดระดับ 90 คนแรกในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
เหล่านักข่าวตั้งกล้องและอุปกรณ์ถ่ายภาพกันยกใหญ่ เล็งไปยังเวทีชั่วคราวที่สร้างขึ้นหน้าหอคอย บนเวที ซูเจิ้นเทียนยืนมือไพล่หลัง สวมชุดต่อสู้สีดำทั้งชุด เข็มติดยศระดับ 89 ที่อกส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงยามเช้า
หลินหว่านชิงยืนอยู่ด้านหลังเขา ขอบตาแดงก่ำ แต่ใบหน้ามีรอยยิ้ม ซูเหยา ซูหลิง และซูเสี่ยวเสี้ยว สามพี่น้องยืนอยู่ข้างกัน ต่างแต่งตัวเสียสวยราวกับจะไปฉลองเทศกาลปีใหม่ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ
ซูเฉินก็อยู่ที่นั่นด้วย เขาเงยหน้ามองแผ่นหลังของซูเจิ้นเทียน ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความคาดหวัง
“พ่อ สู้ ๆ!” ซูเสี่ยวเสี้ยวอดตะโกนออกมาไม่ได้
ซูเจิ้นเทียนหันกลับมามองเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เบื้องล่างเวที ผู้คนจากตระกูลใหญ่ต่างมาร่วมงานกันหมด ทั้งตระกูลหวังแห่งจิงตู ตระกูลเย่หมัวตู ตระกูลโจวแห่งเจียงหนาน... แต่ละตระกูลส่งตัวแทนมา ยืนอยู่ในตำแหน่งของตน สีหน้าแตกต่างกันไป
หวังเทียนกังยืนอยู่แถวหน้าสุด กอดอก สีหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มคนหนึ่งข้างกายเอ่ยถามเสียงเบา “ท่านประมุข ท่านคิดว่าซูเจิ้นเทียนจะสำเร็จไหมครับ?”
หวังเทียนกังเหลือบมองเขา ก่อนตอบเสียงเรียบ “ถ้าเขาไม่มั่นใจ คงไม่เลือกวันนี้หรอก”
ชายหนุ่มพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
อีกด้านหนึ่ง เย่อู๋ซวงยืนมือไพล่หลัง แววตาลุ่มลึก ด้านหลังเขาคือเย่อู้ซาง ใบหน้าสวยคมแฝงความเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ดวงตาจับจ้องเวทีไม่วาง
“อู้ซาง เจ้าคิดว่าอย่างไร?” เย่อู๋ซวงถามขึ้นกะทันหัน
เย่อู้ซางเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนตอบว่า “เขาจะสำเร็จ”
เย่อู๋ซวงหันมามองเขา “โอ้? มั่นใจขนาดนั้นเชียว?”
เย่อู้ซางกล่าวว่า “เขาเตรียมตัวมาสิบปี อีกอย่าง...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “เขาจำเป็นต้องขึ้นถึงระดับ 90 เพื่อรับมือกับคนคนนั้น”
เย่อู๋ซวงยิ้ม เป็นรอยยิ้มจาง ๆ “เจ้าหมายถึงซูหลินหรือ?”
เย่อู้ซางพยักหน้า
เย่อู๋ซวงละสายตา มองไปยังเวที “น่าเสียดายจริง ๆ”