“สิบแห่ง... วันเดียวสิบแห่ง...”
“......”
“ฉันเหมือนจะรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร”
“ฉันก็รู้แล้วเหมือนกัน”
“+1”
“+10086”
“คนที่รู้ก็รู้กัน”
เมืองมืดมน กองทัพหน้าชั่วคราว
นายพลเจิ้งนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องข่าวในโทรศัพท์มือถือนิ่งเงียบอยู่นาน
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง
“สิบแห่ง” เขาพึมพำ “สิบแห่ง...”
นายทหารคนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสียงเบา “ท่านนายพล พวกเราจะรอต่อไหมครับ”
นายพลเจิ้งหันไปมองเขา “รออะไร”
“รอให้เธอเผยตัวไงครับ”
นายพลเจิ้งหัวเราะ รอยยิ้มนั้นซับซ้อนยิ่งนัก
“เผยตัวงั้นหรือ? นายคิดว่าเธอจะเผยตัวไหม”
นายทหารคนสนิทชะงักไป
นายพลเจิ้งถอนหายใจ
“ถ้าเธออยากเผยตัว ก็คงเผยตัวไปนานแล้ว วันเดียวผ่านรอยแยกได้สิบแห่ง นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้หรือไง? เธอไม่อยากให้ใครตามหาเจอตั้งแต่แรกแล้ว”
“แล้วพวกเรา...”
“รอไปก่อน” นายพลเจิ้งกล่าว “รอจนเธอผ่านด่านได้มากพอ เธอก็จะออกมาเอง ถึงตอนนั้น ใครหาเธอเจอเป็นคนแรก คนนั้นก็ชนะ”
เมืองมืดมน กองทัพหน้าชั่วคราวของตระกูลซู
ชายวัยกลางคนสกุลเชียนมีสีหน้าเขียวคล้ำ โทรศัพท์ในมือแทบถูกบีบจนแตก
“สิบแห่ง... สิบแห่ง...”
สายลับที่อยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“เพิ่มกำลังคน!” ชายวัยกลางคนสกุลเชียนตะโกน “เฝ้าปากทางเข้ารอยแยกทุกแห่งให้หมด! ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะหลบได้ตลอดไป!”
สายลับพูดเสียงเบา “เจ้าเฉียนครับ ในเขตไร้คนมีรอยแยกมากกว่าสองร้อยแห่ง กำลังคนของพวกเรา... ไม่พอจริง ๆ ครับ...”
“ไม่พอก็จ้าง! ทหารรับจ้าง! นักล่าเงินรางวัล! พวกคนไม่กลัวตายในเมืองอี้นก! ขอแค่มีคะแนนให้ พวกเราก็หาคนมาได้ทั้งนั้น!”
“รับทราบครับ!”
สายลับถอยออกไป
ชายวัยกลางคนสกุลเชียนยืนอยู่กลางห้อง แววตาเย็นเยียบ
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร... ประมุขตระกูลขึ้นถึงเลเวล 90 แล้ว รอให้ประมุขลงมือเอง แกก็หนีไม่รอด”
หนึ่งทุ่ม
ชีวิตยามค่ำคืนของเมืองอี้นกเพิ่งเริ่มต้น
แสงนีออนกะพริบระยิบระยับ ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงเรียกลูกค้า เสียงต่อราคา และเสียงด่าทอผสมปนเปกันไปหมด
ซูหลินกลับมาจากนอกเมือง เปลี่ยนกลับเป็นใบหน้าของชายวัยกลางคนธรรมดาคนนั้น แล้วแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน มุ่งหน้าไปยังที่พัก