ซูหลินยืนอยู่บนซากปรักหักพัง มองศพสองร่าง—ชื่อเลี่ยกับม่ายจี๋นอนอยู่ในกองเศษหิน เลือดไหลจนแห้งขอดแล้ว เจ้าหญิงที่ชื่อเสวี่ยเว่ยคนนั้นหนีไปแล้ว เหลือไว้เพียงเศษแผ่นป้ายที่ไหม้เกรียม
ลมยามราตรีพัดผ่าน พากลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นไหม้เกรียมมาด้วย
เขาก้มมองมือตัวเอง มือยังสั่นอยู่
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เป็นปฏิกิริยาทางร่างกายหลังอะดรีนาลินหมดฤทธิ์
การต่อสู้เมื่อครู่นี้ เขาเพิ่งเฉียดประตูยมโลกมาได้รอบหนึ่ง
การโจมตีระดับ 190 หนึ่งจิงความเสียหาย [พลังที่แท้จริงของระดับ 190 สูงกว่าหนึ่งจิงมาก ที่นี่เป็นเพียงความเสียหายจากไอเทม]
ถ้าไม่มีร่างหินทดแทน ตอนนี้เขาคงกลายเป็นกองเถ้าไปแล้ว
“ร่างหินทดแทน...” ซูหลินพึมพำ ก่อนเปิดแผงสถานะ
[ทักษะติดตัวที่ 5: ร่างหินทดแทน—เมื่อได้รับความเสียหายถึงตาย จะทำงานอัตโนมัติ คงพลังเลือดไว้ 1 แต้ม คูลดาวน์ 24 ชั่วโมง]
24 ชั่วโมง
นั่นหมายความว่า ก่อนถึงเวลานี้ในวันพรุ่งนี้ ถ้าเสวี่ยเว่ยกลับมาโจมตีแบบนี้อีกครั้ง เขาก็ตายจริง ๆ แน่
ซูหลินสูดหายใจลึก แล้วปิดแผงสถานะ
เขาเงยหน้ามองชั้นหินสีเทาหม่นเหนือศีรษะ
ไม่ถูกต้อง
ก่อนตาย ม่ายจี๋บอกว่าช่องทางนี้เคลื่อนย้ายได้เพียงสัปดาห์ละครั้ง วันนี้เธอเพิ่งกลับไป อย่างเร็วที่สุดก็ต้องรอถึงวันจันทร์หน้า ถึงจะกลับมาได้
หกวัน
เขายังมีเวลาอีกหกวัน
สมองของซูหลินเริ่มหมุนเร็วขึ้น
หกวัน เขาต้องยกระดับพลังให้ถึงขั้นที่ทนรับการโจมตีแบบนั้นได้ภายในหกวัน
อย่างน้อยก็หนึ่งครั้ง
ไม่สิ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว คราวหน้าเสวี่ยเว่ยมา นางต้องไม่พกคริสตัลระเบิดเพลิงมาแค่ลูกเดียวแน่ ด้วยนิสัยการวางท่าราวกับเป็น “เจ้าหญิง” ของนาง ของช่วยชีวิตในตัวคงมีเป็นกอง ของโจมตีก็ต้องมีไม่น้อย ครั้งนี้นางคงประมาท คิดไม่ถึงว่าเขาจะทนความเสียหายระดับ 70 กว่าได้ เลยเตรียมของมาน้อย