หกวัน
เขาต้องกวาดรอยแยกที่เหลือทั้งหมดให้หมด ยังเหลืออีก 195 แห่ง
เฉลี่ยวันละ 33 แห่ง
ชั่วโมงละ 1.375 แห่ง
รวมเวลาเดินทางด้วยแล้ว เขาแทบจะไม่มีเวลานอนเลย
ซูหลินเก็บโทรศัพท์ จากนั้นหยิบขวดน้ำออกมาจากแหวนแล้วดื่มไปหลายอึก
จากนั้นเขาลุกขึ้น เดินไปหน้าห้องนักบิน จ้องจุดแสงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“มาเลย”
ยานบินเร่งความเร็ว พุ่งเข้าไปในแสงของรอยแยกนั้น
ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองเทียนฉง
ตีสาม ณ คฤหาสน์ตระกูลซู
ซูเจิ้นเทียนนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ตรงหน้ามีโทรศัพท์วางอยู่เครื่องหนึ่ง บนหน้าจอเป็นกระทู้ที่ถูกดันขึ้นไปอยู่บนสุดของฟอรัม—
【ข่าวเด็ด! หญิงลึกลับในเมืองมืดมนอาจเป็นซูหลิน! ผ่านรอยแยกติดต่อกัน 18 แห่ง!】
คอมเมนต์ทะลุสองล้านข้อความไปแล้ว
ซูเจิ้นเทียนจ้องข้อความนั้น สีหน้าไร้อารมณ์
แต่นิ้วที่กำโทรศัพท์กลับขาวซีดตรงข้อนิ้ว
ประตูถูกผลักเปิดออก
หลินหว่านชิงเดินเข้ามา สวมชุดนอนคลุมไว้ ใบหน้าซีดขาว
“เจิ้นเทียน... คุณยังไม่นอนหรือ?”
ซูเจิ้นเทียนไม่พูดอะไร
หลินหว่านชิงเดินไปข้างกายเขา พอเห็นเนื้อหาบนหน้าจอโทรศัพท์ก็ชะงักงัน
“นี่... เรื่องจริงหรือ? เขาผ่านรอยแยกไปอีก 10 แห่งแล้ว...”
“อืม” ในที่สุดซูเจิ้นเทียนก็เอ่ยปาก น้ำเสียงหนักแน่น
หลินหว่านชิงอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป
เธอนึกถึงเด็กคนนั้นที่ถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินมาสิบแปดปี
นึกถึงวันเวลาเหล่านั้นที่เขาถูกละเลย ถูกใส่ร้าย และถูกทุบตีด่าทอ
นึกถึงวันที่ซูหลินจากตระกูลซูไป เขายืนอยู่หน้าประตูแล้วพูดประโยคนั้น—
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันกับตระกูลซูของพวกคุณขาดกันเด็ดขาด”
ตอนนั้นเธอคิดเพียงว่าเขาพูดด้วยความโมโห