ถนนอาหารเล็ก ๆ นอกประตูตะวันออกของสถาบันการศึกหลงเฉิง เวลาสองทุ่ม เสียงผู้คนอึกทึกครึกโครม
ควันจากเตาปิ้งย่างพวยพุ่งออกจากทุกร้าน ปนกับกลิ่นพริกป่นและยี่หร่า หอมฟุ้งไปทั้งถนน ร้านอาหารตามสั่งริมทางตั้งโต๊ะล้ำเข้ามาบนทางเท้า เก้าอี้พลาสติกวางระเกะระกะ เต็มไปด้วยผู้ชายนั่งดื่มเหล้ากันตัวแดง เสียงนักร้องเร่ร่อนกับกีตาร์เก่า ๆ ดังเล็ดลอดผ่านช่องว่างระหว่างโต๊ะ เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทราย แต่กลับร้องอย่างสุดแรง
ซูหลินยืนอยู่หัวมุมถนน ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ
ไม่กี่วันก่อน เขายังเป็นเพียงคนที่ต้องคอยหลบซ่อนตัวอยู่ตลอด
แต่ตอนนี้——เขายืนอยู่หน้าประตูสถาบันการศึกหลงเฉิง เบื้องหลังคือเสียงเชียร์ของคนแปดหมื่น คนตรงหน้าคือเพื่อนที่รอเขากินข้าว
"ไปสิ ยืนงงอยู่นั่นแหละ?" หยานเยี่ยนดึงแขนเขา ตาเป็นประกายราวกับแมวที่ได้กลิ่นปลา "หิวจะแย่แล้ว ๆ วันนี้ต้องกินให้อิ่มหนำสำราญ!"
หวังซื่อชิงเบียดเข้ามาจากอีกด้าน คว้าแขนอีกข้างของซูหลินไว้ แล้วเชิดหน้าขึ้น "ตกลงแล้วนะ ที่แพงที่สุด! วันนี้ฉันจะกินเธอจนหมดตัว!"
ซูหลินถูกทั้งคู่พยุงเดินเข้าไป เท้าแทบไม่แตะพื้น
"หมดตัวคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" เขาพึมพำเบา ๆ
หวังซื่อชิงหันมาถลึงตา "โอ้ น้ำเสียงใหญ่โตนักหรือ? รู้ไหมว่าร้านที่แพงที่สุดแถวสถาบันการศึกหลงเฉิงอยู่ที่ไหน?"