ภาพดับลง
จัตุรัสยังคงไร้เสียง ไม่มีใครพูดอะไร
ดาวเคราะห์ระดับสองที่อยู่อันดับเจ็ดสิบกว่า ๆ ซึ่งเคยรุ่งเรืองดี ๆ กลับถูกดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ถล่มจนกลายเป็นสภาพนี้ บางดวงยังแข็งแกร่งไม่เท่าดาวเทียนหลางด้วยซ้ำ
ผู้คนนับสิบล้านยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับฝูงเป็ดที่ถูกบีบคอ
บางคนหน้าซีด บางคนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก บางคนขาสั่น
ไม่ใช่เพราะกลัวหลางอิ่ง
แต่เพราะกลัวดาวแสงศักดิ์สิทธิ์
อันดับหนึ่ง
มีผู้แข็งแกร่งระดับ 193 ประจำการอยู่ที่ดาวบ่อเกิด
ยอดฝีมือระดับ 150 ขึ้นไปอีกหลายร้อยคน
ใครจะไม่กลัว?
หุ้นตุ้นควัง ชายหัวโล้นร่างใหญ่แห่งดาวมหาวิวรณ์ พิงเสาอยู่ พลางกอดอกและยิ้มกว้าง
“ตาเฒ่า แสดงเก่งไม่เบานี่”
คนของดาวมหาวิวรณ์ที่อยู่ข้าง ๆ ถามเสียงเบา “พี่ใหญ่ แล้วพวกเราจะทำยังไง?”
“ทำยังไง?” หุ้นตุ้นควังเหลือบมองเขา “ดูละครสิ ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์อยากสร้างความเกรงขาม ก็ปล่อยให้พวกเขาทำ พวกเราดูละครก็พอ”
คนนั้นหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ซิงเยาแห่งดาวดารายืนอยู่แถวหน้าสุดของฝูงชน จ้องแผ่นจอผลึกที่มืดดับไป สีหน้าเย็นชา
ผู้เฒ่าข้าง ๆ กระซิบว่า “ผู้อาวุโสที่สอง ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์กำลังเชือดไก่ให้ลิงดู”
“ฉันรู้”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา—”
“รอดูไปก่อน” ซิงเยาตัดบท “ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์อยากเป็นเป้า ก็ปล่อยให้พวกเขาเป็นไป ถ้าหลางอิ่งไปแก้แค้นจริง คนแรกที่เขาจัดการก็คือพวกนั้น ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยดู”
ผู้เฒ่าพยักหน้าแล้วถอยออกไป
ไท่ซวีแห่งดาวไท่ชูยืนอยู่ไกล ๆ หลับตาสนิท ราวกับกำลังหลับ
คนข้าง ๆ ถามเสียงเบา “ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านไม่ดูหรือ?”