เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองซูหลิน
“พ่ออ๋องของฉันเกลียดพวกมัน ฉันก็เกลียดพวกมันเหมือนกัน”
ซูหลินวางตะเกียบลง แล้วมองเธอ
“งั้นเธอต้องการให้ฉันช่วยตีดาวเทียนหลางหรือ?”
เธอมองซูหลิน ดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความไม่ยอมแพ้
ซูหลินมองเธอ เงียบไปสามวินาที
“ได้”
---
ค่ายกลเคลื่อนย้ายอยู่ที่ชั้นใต้ดินชั้นสามของวัง
เดินลงบันไดไป แต่ละชั้นยิ่งมืด ยิ่งหนาว
คบเพลิงบนผนังเปลี่ยนจากสีส้มแดงสว่างจ้าเป็นสีม่วงหม่น กลิ่นอับเก่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับห้องใต้ดินที่ไม่มีใครเปิดประตูมาหลายร้อยปี
แต่เมื่อซูหลินเดินอยู่ในสถานที่แบบนี้ เขากลับรู้สึกคุ้นเคย
คุ้นเคยยิ่งกว่าวังที่ประดับประดาด้วยทองคำเหล่านั้นเสียอีก
“ถึงแล้ว”
เสวี่ยเว่ยหยุดเดิน แล้วชี้ไปข้างหน้า
ตรงนั้นคือแท่นวงกลมขนาดมหึมา เส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยหนึ่งร้อยเมตร ขอบแท่นสลักอักขระซับซ้อนเต็มไปหมด ภายในอักขระมีแสงสีทองหม่นไหลเวียนอยู่
ตรงกลางแท่นเป็นหลุมวงกลมที่ยุบลงไป มีบางอย่างเรืองแสงอยู่ข้างใน คล้ายน้ำนม คล้ายแสงจันทร์
“นี่คือค่ายกลเคลื่อนย้าย” เสวี่ยเว่ยเดินไปที่ขอบแท่น แล้วยื่นมือลูบอักขระเหล่านั้น
ซูหลินยืนอยู่ข้างเธอ ก้มมองอักขระที่สั่นไหว
“ดาวบ่อเกิดอยู่ที่ไหน?”
“ไม่รู้” เสวี่ยเว่ยส่ายหน้า
“ไม่มีใครรู้ มันไม่อยู่บนแผนที่ดาวดวงไหน และไม่อยู่ในระบบพิกัดใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้ที่พาไปได้ และตอนออกมาก็ต้องออกจากค่ายกลเคลื่อนย้ายเช่นกัน”
“ใครเป็นคนสร้าง?”