“เฉินฟานเอ๋ย เฉินฟาน ข้าชักสงสัยอย่างยิ่งแล้วว่าเจ้ากำลังหลอกข้าอยู่!”
หลี่ปาเทียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมเต็มใบหน้า!
วันนี้เฉินฟานก่อเรื่องไม่น้อย
ทันทีที่ได้ข่าว เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!
เขาคาดเดาว่าเฉินฟานคงไม่ได้คิดจะนำหญิงหม้ายแสนงามผู้นั้นมามอบให้ จึงขนถ่ายสินค้าอย่างเอาเป็นเอาตาย!
“พี่หลี่ เข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่อยากหาอะไรกินให้อิ่มท้องเท่านั้น!”
แววตาเฉินฟานวูบไหว ก่อนจะกล่าวประจบด้วยรอยยิ้ม
“อย่างนั้นหรือ?”
สายตาที่หลี่ปาเทียนมองเฉินฟานยังคงเย็นชา
“แม้หลี่เซียงอวี่จะกำลังไว้ทุกข์ แต่หากออกจากบ้านหลังเที่ยงวัน ก็ไม่มีใครรู้หรอก เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
เขาเอ่ยอย่างมีเลศนัย
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะรอให้การไว้ทุกข์ครบเจ็ดวัน ตัดสินใจแล้วว่าจะจัดการหลี่เซียงอวี่ในคืนนี้
“ข้ากลับไปจะแจ้งหลี่เซียงอวี่ทันที!”
เฉินฟานยังคงยิ้มประจบ
“นับว่าเจ้ารู้ความ!”
หลี่ปาเทียนหัวเราะเยาะแล้วเดินจากไป
เขาไม่รู้เลยว่า ทันทีที่หันหลัง เฉินฟานก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้า แทนที่ด้วยความเย็นเยียบ
“เหตุใดเจ้าถึงรีบร้อนอยากไปเกิดใหม่กันนัก!”
เดิมทีเขาคิดว่าจะรอให้ถึงวันนัดหมายแล้วค่อยจัดการหลี่ปาเทียนไปเสียทีเดียว แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว
ไม่นานนัก เขาก็กดความเย็นเยียบในดวงตาลง
การฆ่าหลี่ปาเทียนเป็นเรื่องเล็กน้อย อีกฝ่ายก็แค่สมาชิกก๊กที่อาศัยกำลังเพียงนิดหน่อย และถูกตัณหาครอบงำเท่านั้น
สิ่งสำคัญกว่าคือทำตามแผนที่วางไว้เมื่อคืนอย่างเคร่งครัด กินเนื้อ จับปลา นัดพบยามค่ำที่วัดร้าง รอให้สภาพร่างกายเพิ่มขึ้นถึงระดับหนึ่งก่อน จึงค่อยเข้าเมืองไปหาเงินซื้อวัตถุดิบ!