เฉินฟานตัดสินใจส่งสมาชิกก๊กพวกนี้ไปสู่ปรโลก
ผู้บังคับบัญชาที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน เขาก็ไม่คิดจะปล่อยผ่านเช่นกัน!
เมื่อก่อนเขาไร้ความสามารถ แม้แต่ชีวิตและทรัพย์สินของตนก็ยังไม่มีหลักประกัน
แต่ตอนนี้เขามีความสามารถแล้ว
ทะลุมิติมาก็ถูกดึงเข้าไปพัวพันกับวังวนนี้ ทั้งที่แต่แรกก็เข้าเมืองไปหาเงินได้แล้ว ท้ายที่สุดกลับเลือกซ่อนความสามารถ จะบอกว่าในใจไม่มีไฟโกรธสุมอยู่เลยก็คงเป็นไปไม่ได้!
หากไม่ใช่เพราะเซี่ยงฉี เขาก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะรวบรวมเงินค่าไถ่ตัวได้ครบ!
เขายังคงขนสินค้าต่อไป
แม้จะขนสินค้าครั้งละสามกระสอบ แต่ก็ยังถูกแส้ฟาดอยู่เป็นครั้งคราว
“เฉินฟาน วันนี้ขนไปแปดร้อยห้าสิบกระสอบใช่ไหม?”
“หึ ๆ รู้อยู่แล้วว่าเจ้าขี้เกียจแอบอู้งานมาตลอด!
ตัดสินใจแล้ว โควตาของเจ้าเพิ่มเป็นวันละหนึ่งพันกระสอบ! ไสหัวไปได้แล้ว!”
ตอนคิดค่าจ้าง สมาชิกก๊กเหลือบมองเฉินฟานแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเย็นชา!
ไม่เพียงค่าจ้างของวันนี้จะไม่ได้ ยังเพิ่มโควตาขึ้นอีก เห็นได้ชัดว่าจงใจเล่นงานเฉินฟาน
“ใต้เท้า นี่...” หยางเจี้ยนร้อนใจ
“พี่หยาง!”
“ใต้เท้าทำเช่นนี้ก็เพื่อกระตุ้นให้ข้าขยันทำงาน ดีจะตาย!”
เฉินฟานรีบห้ามเขาไว้
“ฮ่า ๆ ไหนว่ามีพละกำลังเหนือมนุษย์ไง ที่แท้ก็เป็นแค่คนกระดูกอ่อน!”
“ขำแทบตาย!”
แม้สมาชิกก๊กจะไม่มีข้ออ้างหาเรื่องสั่งสอนเฉินฟานอีก แต่เวลานี้พวกมันก็หัวเราะอย่างสำราญใจ คิดว่าเขาเป็นเพียงคนกระดูกอ่อนต่ำต้อย
อยากบีบคั้นอย่างไรก็บีบคั้นได้ตามใจ
อีกไม่นานก็จะจัดการเขาให้ตายได้อย่างเปิดเผย!
ทว่า...
สมาชิกก๊กหลายคนไม่รู้เลยว่า