หลังจากยกระดับทักษะทั้งสองจนถึงขั้นชำนาญแล้ว เฉินฟานก็คิดจะขึ้นจากน้ำทันที
หางตาพลันเหลือบเห็นบางสิ่ง รูม่านตาหดวูบอย่างอดไม่ได้!
เห็นเพียงแสงสีน้ำเงินวาบหนึ่งส่องสว่างขึ้นจากส่วนลึกใต้ผิวน้ำ
ที่สำคัญ ด้วยสายตาในตอนนี้ เขามองเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่เปล่งแสงนั้นเป็นปลาตัวหนึ่ง!
รูปร่างคล้ายปลาสวยงามบางชนิดจากชาติก่อนของเขา ทว่างดงามประณีตกว่ามาก!
“ปลามงคลสีน้ำเงิน!”
เสียงของเซี่ยงฉีพลันดังขึ้น!
เขาได้ยินเสียงคนขึ้นจากน้ำจึงเดินมาดู เดิมทียังมีท่าทีสบายอกสบายใจ สีหน้าเรียบเฉย
แต่พอมองเห็นแสงสีน้ำเงินใต้ผิวน้ำจากระยะไกล ทั้งร่างก็ชะงักค้าง ลมหายใจหอบถี่ขึ้น!
เขารีบก้าวไปยังริมฝั่ง สัญชาตญาณแรกคืออยากลงน้ำ
ร่างกายที่ปวดแปลบอยู่ราง ๆ ทำให้เขาหยุดฝีเท้า สีหน้าฉายแววร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะกล่าวกับเฉินฟานว่า
“เจ้าหนู ข้าสั่งให้เจ้าไปจับปลาตัวนั้นเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยงฉีหยุดไปครู่หนึ่ง ไม่รอให้เฉินฟานตอบก็กล่าวเสริมว่า
“ถ้าทำสำเร็จ ปลาทั้งแปดตัวนี้เจ้าพากลับไปได้เลย!”
“ข้าให้เงินเพิ่มอีกหนึ่งร้อยเหรียญทองแดง!”
“ไม่ใช่ว่าอยากซื้อเสื้อผ้าให้หลานสาวหรอกหรือ? เรื่องเข้าเมือง ข้าจัดการให้เอง!”
เฉินฟานได้ยินดังนั้น แววตาก็วูบไหวทันที
เขาคาดเดาได้ว่าปลาตัวนั้นมีมูลค่าไม่น้อย
ไม่เช่นนั้นเซี่ยงฉีคงไม่เสียอาการถึงเพียงนี้
การจับมันน่าจะยากอยู่บ้าง แต่คงไม่ถึงกับเป็นอันตราย
เพราะเมื่อครู่เซี่ยงฉีเกือบจะลงน้ำไปเองแล้ว เพียงแต่ฝึกยุทธ์จนเกิดข้อผิดพลาด จึงหันมาสั่งให้เขาไปแทน