“เจ้า...เจ้าบอกข้าก่อน คืนนี้ยังจะพบกันที่เดิมอีกหรือไม่”
หลี่เซียงอวี่เอ่ยพลางหน้าแดง
เฉินฟานไม่ใช่เด็กหนุ่มทึ่มทื่อ ย่อมรู้ว่าเหตุใดหญิงงามจึงเหม่อลอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พูดให้ลึกลงไปก็คือ นางกังวลว่ามารดาและบุตรสาวจะตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังอีกครั้ง
พูดให้ตรงก็คือ เริ่มติดใจรสชาติเสียแล้ว!
เขาอดไม่ได้ที่จะกวาดตามองนาง
งดงามจริง ๆ เป็นประเภทที่แม้สวมเสื้อผ้าธรรมดาเพียงใด ก็ไม่อาจบดบังความงามได้
หลังจากนัดพบกันยามค่ำคืนที่วัดร้างมาหลายครั้ง เสน่ห์ของนางก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกสามส่วน
ยามนี้ดวงตางามคู่นั้นยังฉ่ำวาวชุ่มน้ำ ชวนให้คนเห็นแล้วสงสาร!
“พบสิ เหตุใดจะไม่พบ”
พลังลมหายใจของเฉินฟานพลันเร่งร้อนขึ้นสามส่วน!
ตั้งแต่เมื่อคืนหลังฝึกวิชาเสร็จ เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามแผนเดิม เพิ่มค่าความคืบหน้าของวิชามังกรเล่นหยกต่อไป
เพียงทุ่มเทเวลาหนึ่งหรือสองชั่วยาม ก็จะได้รับแต้มแบ่งแยกอิสระไม่น้อย!
เวลาที่เหลือใช้ฝึกยุทธ์ จึงจะเพิ่มพูนกำลังได้อย่างเต็มที่!
“จ...จริงหรือ” หลี่เซียงอวี่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี
“รอข้ากลับมา!”
เฉินฟานลุกขึ้นและออกจากประตูด้วยความเร็วสูงสุด
เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายประเมินเสน่ห์ของตนต่ำเกินไป
ท่วงท่าที่ขยับไหวเช่นนั้น หากอยู่ต่อไปคงเกิดเรื่องแน่!
……
เวลาสองวันผ่านไปเพียงพริบตา
บริเวณแหล่งน้ำ
“เจ้าหนู กฎเดิม จับปลาให้ครบแปดตัวแล้วค่อยขึ้นมา!”
เซี่ยงฉีกล่าวอย่างเรียบเฉย