ศพของเซียวเฉินโจวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิมะ รอยกระบี่บนลำคอยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา
แต่ไม่นาน รอยเลือดพร้อมกับศพก็ถูกหิมะโปรยปรายปกคลุมจนมิด
ทว่าภาพนั้นกลับประหนึ่งค้อนหนักทุบลงกลางสมองของทุกคน
ศิษย์ทั้งหกยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด พวกเขาคิดถึงผลลัพธ์ไว้มากมาย
อย่างเช่น อาจารย์เดือดดาล ไม่ยอมมอบกุญแจลับของเขากระบี่สุสาน
หรือทั้งสองฝ่ายลงมือกัน ศิษย์พี่ใหญ่กดดันอาจารย์ แล้วอ้างเหตุผลเรื่องส่วนรวม ขอให้อาจารย์สละตำแหน่ง
แม้แต่ข้ออ้างที่จะใช้บอกคนภายนอกหลังจากนั้น พวกเขาก็คิดไว้เรียบร้อยแล้ว
ก็แค่บอกว่าอาจารย์ชราภาพ รู้ตัวว่าพลังชีวิตถดถอย ไม่อยากให้มรดกของเขากระบี่สุสานต้องขาดสูญ จึงถ่ายทอดหมื่นกระบี่หวนคืนสู่บรรพตให้เซียวเฉินโจว ศิษย์เอก
ช่างฟังดูมีเกียรติ เป็นเรื่องเล่าขานอันงดงามในยุทธภพเพียงใด!
ใครจะคิดว่า...กู้ฉางจิ้นยกมือฟาดกระบี่สองครั้ง กระบี่ที่สามกลับสังหารศิษย์พี่ใหญ่เสียตรง ๆ
สังหารอย่างเด็ดขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
นี่น่ะหรือเทพกระบี่เฒ่าวัยร้อยปี?
นี่มันคนบ้าวัยร้อยปีชัด ๆ!
ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ตะลึงงัน
เหล่าผู้กล้าฝ่ายธรรมะที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพายุหิมะรอบนอกเขากระบี่สุสานก็ตะลึงงันไม่ต่างกัน
หลังแนวป่าสน ศิษย์สำนักกระบี่ซู่ซินหลายคนเบิกตากว้าง
เด็กสาวคนหนึ่งยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว
“ศิษย์พี่เซียว...ตายแล้วหรือ?”
ไม่มีใครตอบนาง
เพราะทุกคนยังตั้งสติไม่ทัน
เรื่องมันไม่ควรเป็นเช่นนี้สิ!
ตามหลักแล้ว เทพกระบี่เฒ่าชราภาพ ศิษย์ทั้งหลายควรใช้เหตุผลและความรู้สึกเกลี้ยกล่อม จนท้ายที่สุดเทพกระบี่เฒ่าถูกความชอบธรรมของใต้หล้าซาบซึ้ง จึงยอมมอบมรดกมิใช่หรือ?
จากนั้นเซียวเฉินโจวก็สืบทอดนามเทพกระบี่จิ้นเสวี่ย นำเจ็ดกระบี่ลงจากเทียนซาน...ไม่สิ เจ็ดกระบี่ออกจากเขากระบี่สุสาน กวาดล้างพรรคมารไปตลอดทาง
สุดท้ายก็เคียงบ่าเคียงไหล่กับหลิ่วเยว่ฉือ เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่ซู่ซิน ท่องยุทธภพ สร้างเรื่องเล่าคู่บุญฝ่ายธรรมะ
ฟังดูราบรื่นและสง่างามเพียงใด!
เหตุใดพอมาถึงกู้ฉางจิ้น ก้าวแรกก็ผิดพลาดเสียแล้ว?
เขาฆ่าตัวเอกทิ้งไปแล้ว?!
หลิ่วเยว่ฉือ เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่ซู่ซินก็ตะลึงงันเช่นกัน