เทือกเขาจื่อหยาง
เต็มไปด้วยอันตรายแฝงอยู่ทุกหนแห่ง
เย่ชิงทิ้งม้าไว้
แบกน้องสาว เดินฝ่าเทือกเขาจื่อหยางไป
ภายในเทือกเขา เต็มไปด้วยหนามแหลมคม
ม้าไม่สามารถวิ่งฝ่าภูเขาไปได้
เย่ชิงจำใจต้องลงจากหลังม้าแล้วเดินเท้า
ตลอดทาง เจอสัตว์อสูรมากมาย
ในจำนวนนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพียงขั้นหลอมกายเท่านั้น
ยังไม่อาจคุกคามเย่ชิงได้
ในมือของเย่ชิง ถือกระบี่ชิงเฟิง
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ฆ่าหมัดอสูรขั้นหลอมกายไปแล้วกว่าสิบตัว
เย่ชิงซึ่งวิชากระบี่วายุบรรลุขั้นสมบูรณ์ ฆ่าอสูรขั้นหลอมกายเพียงกระบี่เดียว
อาการป่วยของน้องสาวหนักมาก
เย่ชิงไม่สามารถเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
เขารู้ดีว่า ราชันย์สัตว์แห่งเทือกเขาจื่อหยาง เสือปีกเพลิงจื่อหยาง อยู่ลึกสุดของเทือกเขา
“พี่ชาย อย่าไปเลย อันตราย!”
“พวกเรา...พวกเรากลับเถอะ”
เย่เมิ่งหลิงบนหลังของเย่ชิง เสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจสุดท้าย
ร่างกายของนาง เย็นเยียบราวกับก้อนน้ำแข็ง
หนาว!
หนาวยิ่งนัก!
“ไม่ได้!”
“น้องสาว เชื่อพี่ พี่จะไม่ปล่อยให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า!”
สีหน้าเย่ชิง แน่วแน่ยิ่งขึ้น
เขาเคยปฏิญาณไว้แล้ว ว่าจะปกป้องน้องสาวให้ดี
แม้เทือกเขาจื่อหยางจะอันตรายเพียงใด เขาก็ไม่มีทางจากไป
แขนของเย่ชิง และน่อง ต่างก็ได้รับบาดเจ็บ
ตลอดทางที่มา เหล่าอสูรที่พบ เย่ชิงแม้จะสามารถฆ่าได้ในพริบตา
แต่ตัวเย่ชิงเอง ก็ได้รับบาดเจ็บ
สัมผัสได้ว่าร่างกายของน้องสาวเย็นลงเรื่อยๆ เย่ชิงร้อนใจแทบขาดใจ
เมื่อไม่นานมานี้ ยาหยางหยางเม็ดสุดท้าย ก็ได้ป้อนให้กับน้องสาวไปแล้ว
แต่ผลที่ได้ กลับแทบไม่มีเลย