หลินไม้ไม้เก็บเมล็ดพืชสองสามเม็ดเข้ามา
เข้ามิติส่วนตัวเอาเมล็ดลงปลูกในดิน ค่อย ๆ ปล่อยพลังสายไม้ลงไปช้า ๆ มองดูเมล็ดค่อย ๆ แทงยอดทะลุดิน ผลิใบอ่อน จนพลังหมดเกลี้ยง เมล็ดพืชก็กลายเป็นต้นกล้าเล็ก ๆ แล้ว
พลังสายไม้ใช้ได้จริง ๆ! ดินแดนรกร้างก็มีหวังได้กินผลไม้เพลิน ๆ สักที รอที่หล่อนขยายพันธุ์พวกนี้ได้เมื่อไร ก็ถึงเวลาแลกบ้านใหญ่สักหลัง!
หล่อนเตรียมตัวจะล้างมารร่าง ได้ยินมาว่าหลังล้างมารร่างต้องอาบน้ำ ไม่งั้นแล้ว...
หล่อนลงมือต้มน้ำร้อนจำนวนมากอย่างคล่องแคล่ว แล้วยกไปเก็บไว้ในคลังของมิติส่วนตัว
จากนั้นหล่อนหามุมเงียบ ๆ ในมิติส่วนตัว กินยาล้างมารร่างหนึ่งเม็ดลงไป
เพียงไม่นานหลังกิน ทั้งร่างก็ปวดไปหมด!
เหมือนในนิยายเลยจริง ๆ!
ปวดสุดขีด! เหงื่อเย็นซึมทั้งตัว แล้วคราบไคลเหม็นก็ซึมออกมาทั่วร่าง
ปวดจนรู้สึกตัวแทบไม่ได้ ยังต้องทนกลิ่นเหม็นฉี่นี้อีก!
ขี้โกงเอ๊ย! ทำไมสารพิษสะสมถึงเยอะขนาดนี้!
อดทนไปนานหลายชั่วยาม ร่างกายก็หายปวด หล่อนหยิบกระบอกตักน้ำ เจือกับน้ำร้อนที่เตรียมไว้ก่อนหน้า ลงมือล้างตัว
ดีที่เตรียมน้ำร้อนไว้เยอะ ยังไม่กล้าใช้เจลอาบน้ำ เอาสบู่ธรรมดามาใช้แทน แผ่นเดียวหายไปเกือบครึ่งก้อน
โชคดีที่ก่อนหน้านี้กักตุนของใช้ส่วนตัวไว้เยอะ ในดินแดนรกร้างก็มีขาย แต่ของทุกอย่างอันตรายจากรังสีหมด!
มองผิวกายเรียบเนียนนุ่มนวลของตัวเอง หลินไม้ไม้ยิ้มแก้มปริ
ร่างเดิมหน้าตาเหมือนหล่อนเป๊ะ แค่อายุน้อยกว่าอีกไม่กี่ปี หลังล้างมารร่างผิวกลับขาวเนียนละเอียด ไร้ความหยาบกร้านและสีหม่นทั่วไปของคนดินแดนรกร้าง ซ่อนแสงอ่อนนุ่มอยู่ในผิว
ใบหน้ารีอิ่มนวด ดูแล้วสบายตา คิ้วคมสวย ตาหยกโต จมูกเล็กโด่ ริมฝีปากอิ่มชมพู
สูง 170 เซนติเมตร ร่างกายเพรียวบาง พัฒนาเต็มที่ อกอวบ เอวคอด สะโพกงาม มีครบทุกอย่าง เป็นความสวยระดับเทพีอย่างแท้จริง
ยังดีที่ในความทรงจำ การปลุกพลังคือการเพิ่มประสิทธิภาพพันธุกรรมอย่างหนึ่ง สภาพหล่อนตอนนี้จึงไม่แปลกประหลาด ยาเปลี่ยนพันธุกรรมก็เป็นการปรับปรุงยีนของตัวเอง ให้ร่างกายฝ่าฝันขีดจำกัด ผู้มีพลังในดินแดนรกร้างส่วนใหญ่จึงล้วนหล่อสวยกันถ้วนหน้า
เปิดแผงข้อมูลส่วนตัว
ชื่อ: หลินไม้ไม้
พลังพิเศษ: พลังสายไม้
ระดับ: 1
สถานะ: ค่าปนเปื้อนรังสี 0
ค่าพื้นฐาน
ค่าโชค: 10 (5+5 โบนัสดวงดีเต็มขีดแล้ว)
พลังชีวิต: 10 (3+7)
ความคล่องแคล่ว: 12 (6+6)
จิตใจ: 15 (4+11)
พละกำลัง: 10 (3+7)
ค่าสถานะพวกนี้ เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว! ฟินสุด ๆ!
ตอนนี้ทั้งร่างเต็มไปด้วยพลัง อิ่มนอนอุ่นก็เข้านอนเลย
เสียงปลุกดังขึ้น หลินไม้ไม้ลุกขึ้นทันควัน กินซาลาเปาไปสองลูกก็ออกจากบ้านไปเก็บของ
ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หล่อนเดินตามฝูงชนผ่านป่ารกทึบแห่งหนึ่ง ตาก็เบิกบานโล่งอก
ป่าพุ่มกว้างสะดุดตาแผ่ขยายอยู่เบื้องหน้า มีพืชเขียวขจีขึ้นเต็มไปหมด ตามปกติหล่อนโตมาในเมือง นอกจากผักผลไม้ที่เห็นทั่วไปแล้ว ไม่รู้จักพืชอะไรสักอย่าง
พอมาถึงดินแดนรกร้างที่ทุกอย่างกลายพันธุ์ ยิ่งไม่รู้จักใหญ่!
ฝูงชนทยอยแยกย้ายกันไป หลินไม้ไม้ก็เดินไปทางหนึ่ง ไม่นานก็ออกห่างจากคนอื่น
มีผลไม้สีแดงบางพื้นที่ หล่อนเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ผลสีแดงห้อยระย้าอยู่บนเถาวัลย์อย่างกระจัดกระจาย ผลหนึ่งใหญ่เท่าฝ่ามือ เม็ดเล็กนับไม่ถ้วนกอดกันแน่น ชมพูอมแดง ลูกที่สุกกว่าก็มีสีแดงเลือดหมูอ่อน ๆ
นี่มันราสเบอร์รี่นี่! ส่งกลิ่นหอมหวานชื่นใจ มีรสหวานปนอ่อน ๆ
“เป็นราสเบอร์รี่จริง ๆ ด้วย!” รอยยิ้มปีติปรากฏบนใบหน้าหลินไม้ไม้
หล่อนเปิดนาฬิกาข้อมือ ส่องตรวจราสเบอร์รี่ลูกหนึ่ง
“บี๊! ปนเปื้อนระดับกลาง ไร้พิษ ทานได้ — ราสเบอร์รี่”
เปิดสกอร์สวยแล้ว หล่อนจึงเริ่มส่องตรวจอย่างไม่หยุดหย่อน
“บี๊! ปนเปื้อนระดับสูง ทานไม่ได้”
“บี๊! ปนเปื้อนระดับสูง ทานไม่ได้”
“บี๊! ปนเปื้อนระดับสูง ทานไม่ได้”
......
“บี๊! ปนเปื้อนระดับต่ำ ไร้พิษ ทานได้ — ราสเบอร์รี่”
......
“บี๊ บี๊ บี๊” เสียงปลุกที่ตั้งไว้ดังขึ้น หลินไม้ไม้แบกตะกร้ากลับตามจุดพิกัดบนนาฬิกาข้อมือ
ที่ดินแดนรกร้าง ช่วงเที่ยงเป็นเวลาที่ทุกคนไม่ออกไปเก็บของ ค่ารังสีสูงเกินไป อันตรายมาก
หลินไม้ไม้กวาดสายตามองรอบ ๆ เห็นไม่มีใครอยู่ จึงแอบย้ายตะกร้าราสเบอร์รี่หนึ่งตะกร้าในนั้นเข้ามิติส่วนตัว
บนตะกร้ากลบด้วยใบไม้บางใบที่หล่อนตรวจสอบแล้วว่าทานได้
ใบพวกนี้ขมฝาดสุด ๆ กินยากมาก หล่อนเองไม่กินแน่นอน!
หล่อนเป็นคนเนื้อสมมวล ต้องไม่เปิดเผยมิติส่วนตัวของตัวเองเด็ดขาด
ระหว่างทาง หล่อนทบทวนผลงานเช้านี้ เทียบกับผลงานของร่างเดิมในความทรงจำ และของพ่อแม่ร่างเดิม บวกกับของคนอื่นที่แอบฟังตอนเดินทางกลับ
เทียบกับเมื่อวานที่ยุ่งทั้งเช้าได้แค่ใบไม้ทานได้หนึ่งใบ รอบนี้ถือว่าได้ผลยิ่งใหญ่มาก
ต่อวันหนึ่งคนเก็บได้แค่สองสามใบที่ทานได้ก็ถือว่าดีแล้ว ใบไม้ในดินแดนรกร้างใหญ่กว่าใบหนึ่งมีถึงครึ่งเมตร
ประหยัดหน่อยก็หนึ่งใบ เจือน้ำอาหารเล็กน้อย พอเลี้ยงครอบครัวสี่คนหนึ่งมื้อได้
ส่วนพืชที่ปนเปื้อนรังสีต่ำ อยู่รอดในถิ่นทุรกันดารได้น้อยเหลือเกิน ชาวธรรมดาถึงกับเดือนละครั้งยังไม่แน่ว่าจะเจอของระดับต่ำสักชิ้น
เรื่องผลไม้ ในดินแดนรกร้างถือเป็นของหายาก หล่อนจึงดึงหน้านิ่ง เร่งกลับบ้านโดยเร็ว
หยิบราสเบอร์รี่ลูกที่ปนเปื้อนต่ำและค่าปนเปื้อนน้อยที่สุดขึ้นมากิน
เปรี้ยวหวานกรอบนุ่ม อร่อยจริง ๆ ลองเทียบกับลูกที่ปนเปื้อนระดับกลางอีกลูก
“เอ่อ เปรี้ยวฝาดแต่มีความหวานแฝง? เอาให้ชัด ๆ! ไม่อร่อย!”
ผลไม้ในมิติส่วนตัวยังอร่อยกว่า พวกนี้หล่อนเตรียมจะเอาไปแลกคะแนนที่ห้องแลกเปลี่ยนตอนบ่าย
วันนี้เป็นต้นไปหล่อนต้องวางแผนแลกคะแนนเพิ่มให้มากพอควร เก็บไว้แลกบ้านใหญ่
หล่อนยังจำได้แม่นว่าตัวเองต้องรับผัวมาเลี้ยง! เขายอมสมรสเข้าตระกูลมา ไม่ใช่ว่าจะให้เขาอยู่บ้านเล็กหรอกมั้ง
หล่อนยังอยากได้บ้านที่มีลานกว้างอีกด้วย เรื่องปลูกพืชนี้ต้องจัดการให้เป็น!
มื้อเที่ยงกินหม้อไฟต้มเองพร้อมทานทันทีหนึ่งชุด แล้วก็นอนหลับสบายหนึ่งตา
“บี๊ บี๊ บี๊” ตีสามตรงเสียงปลุกดังขึ้นตรงเวลา
หลินไม้ไม้ก็เตรียมออกไปเก็บของต่อ บ่ายเวลาน้อย หล่อนเลยลงแรงไปล่าโชคแถว ๆ รอบบ้านได้เท่านั้น
ตาแขกเหลือบมองไปก็เห็นกองเห็ดรา นี่มันเห็ดนางรมนี่?
“บี๊ รังสีสูง ทานไม่ได้”
“บี๊ รังสีระดับกลาง ทานได้ ไร้พิษ — เชื้อราไม่ทราบชนิด”
“บี๊ รังสีสูง ทานไม่ได้”
“บี๊ รังสีสูง ทานไม่ได้”
......
“บี๊ รังสีต่ำ ทานได้ ไร้พิษ — เชื้อราไม่ทราบชนิด”
......
เก็บเห็ดทานได้จนเต็มตะกร้า หลินไม้ไม้ก็เตรียมกลับบ้าน
กองเห็ดขนาดนี้ ต้องขอบคุณที่หลายคนสืบทอดกันมาว่ามันมีพิษห้ามกิน ไม่มีใครแตะ บริเวณใกล้ฐานที่มั่นขนาดนี้เลยถึงได้ปล่อยไว้ให้หล่อนหยิบตามได้
สมัยนั้นนาฬิกาข้อมือยังระดับไม่สูงเท่านี้ ตรวจพิษไม่ออก มืด ๆ ไปมาก็เลยไม่มีใครแต่งตัวพวกนี้อีก
ส่วนรอบนี้ทำไมหล่อนไม่แอบซ่อน ก็เพราะอยู่ใกล้ฐานที่มั่นเกินไป กล้องวงจรปิดของฐานถ่ายภาพได้หมด ในโลกดินแดนรกร้าง คดีเผา ฆ่า ปล้น ชิง ลงโทษเข้มงวดมาก
สถานการณ์โกลาหลต้องใช้กฎเข้ม สังคมถึงจะมั่นคง แม้แต่ย่านเก็บของก็มีการปล้นชิงกัน แต่ขอเพียงมีหลักฐานยื่นให้ หน่วยบังคับใช้กฎหมายก็ลงมือจัดการให้
อีกทั้งที่นี่ยังใกล้ฐาน แต่หลินไม้ไม้ก็รู้ดีว่าเงินทองขยับใจคน ในดินแดนรกร้าง การฆ่าคนให้เงียบ ๆ ไร้ร่องรอยนั้นง่ายเกินไป!
หล่อนพาของกองนี้เข้าไปในห้องแลกเปลี่ยน แล้วเข้าไปต่อคิวที่ทีมคนน้อย
ถึงรอบหล่อน เจ้าหน้าที่หลังหน้าต่างถามว่า: “ของพวกนี้มีพิษ ที่นี่ไม่รับแลก”