หลินไม้ไม้ยืนกราน “คุณตรวจดูก็รู้แล้ว ฉันทดสอบมาแล้ว ทั้งหมดนี่ไม่มีพิษ กินได้”
พูดจบก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นสแกนดอกเห็ดดอกหนึ่ง
“บี๊บ การฉายรังสีเบา กินได้ ไม่มีพิษ เป็นเชื้อราชนิดไม่ทราบชื่อ”
พนักงานมองไปเห็นว่ากินได้จริง ๆ
ก็รีบเทเห็ดจากตะกร้าหลังทั้งใบลงเครื่องตรวจ
เครื่องตรวจในห้องแลกเปลี่ยนแม่นยำกว่า ของชนิดเดียวกันคำนวณรวมกันได้ เครื่องคำนวณให้อัตโนมัติ
เห็ดกินได้ปนเปื้อนเบา 1087 กรัม เห็ดกินได้ปนเปื้อนปานกลาง 3429 กรัม ได้คะแนนรวม 1698 คะแนน
(เห็ดเป็นของที่หาได้ยาก ระบบประเมินว่าเป็นของดี ปนเปื้อนเบาราว 600 และปนเปื้อนปานกลางราว 60 ต่อชั่ง)
เธอหยิบใบไม้ที่เก็บมาทั้งหมดวันนี้ส่งไปให้
พืชกินได้ปนเปื้อนเบา 2378 กรัม พืชกินได้ปนเปื้อนปานกลาง 4672 กรัม ได้คะแนนรวม 899 คะแนน
(ใบไม้เป็นอาหารที่หาง่ายที่สุดในดินแดนรกร้าง จึงไม่มีค่า ปนเปื้อนเบาราว 200 คะแนนต่อชั่ง ปนเปื้อนปานกลางราวสองในสามคะแนนต่อชั่ง)
สุดท้ายเธอส่งตะกร้าลูกเดือยหวานไปให้ ดวงตาพนักงานสาวเป็นประกายทันที
หล่อนรับตะกร้าลูกเดือยหวานไว้อย่างยิ้มแย้ม ผลไม้เชียวนะ หายากมาก เดี๋ยวหล่อนจะกันไว้ก่อน แล้วค่อยแบ่งกับหัวหน้า
ผลไม้กินได้ปนเปื้อนเบา 1760 กรัม ผลไม้กินได้ปนเปื้อนปานกลาง 3376 กรัม ได้คะแนนรวม 6354 คะแนน
“น้องสาว เพิ่มเพื่อนกันหน่อย คราวหน้ามีของดีก็มาหาพี่นะ” พนักงานสาวแอบขยิบตาให้เธอ
การเดินบัญชีทางราชการในดินแดนรกร้างเป็นธรรม ระบบหลักจะตั้งราคาตามความหายากของสินค้าและตามฤดูกาล
เช่นหน้าหนาวแม้แต่ใบผักก็ยังมีราคา ผลไม้ยิ่งแพงเรืองฟ้า ส่วนการค้ากันเอง ของหายากราคาจะสูงกว่าศูนย์แลกเปลี่ยน
“ค่ะ พี่สาว” พูดแล้วก็เพิ่มเพื่อนให้ คนที่มีงานทำในที่แบบนี้ บ้าน ๆ นี้ก็ไม่ธรรมดา
ความสัมพันธ์ต้องค่อย ๆ สั่งสม กิริยามารยาทในสังคมเธอก็เข้าใจอยู่บ้าง
กลับถึงบ้าน เธอหยิบหม้อเล็กตั้งต้มน้ำครึ่งหม้อ โยนเส้นก๋วยเตี๋ยวลงไปหนึ่งกำ ใส่ลูกชิ้น 2 ชิ้น แล้วลวกผักกาดหอมอีกหัว
สุกแล้วตักขึ้น ราดน้ำพริกเนื้อวัวลงไป หอมสุด ๆ นี่แหละของที่คนกิน
เข้ามิติส่วนตัว ปล่อยพลังสายไม้ออกมาทั้งหมด ต้นกล้าไม้เล็ก ๆ โตขึ้นแล้ว ออกดอกเสียด้วย
อีกไม่นานก็จะติดผล ไม่กี่วันนี้ต้องขยันขึ้นหน่อย ไม่อย่างนั้นจะแลกบ้านหลังใหญ่ได้อย่างไร
ความคิดของเธอยังเป็นแบบยุคศตวรรษที่ 21 การรับผัวก็เหมือนกับการรับภรรยา
ไม่มีบ้านไม่มีรถ ใครจะยอมแต่งงานกับเธอ!
ตอนนี้ยังไม่มีเงื่อนไขพวกนั้น แต่บ้านหลังใหญ่เราต้องมีสิ ไม่งั้นจะอยู่กันได้กี่คน?
วันรุ่งขึ้นยังไม่ทันสว่าง หลินไม้ไม้ก็ถูกเสียงปลุกปลุกขึ้นอีก
ยะยานขี้เกียจแต่เช้ามาทั้งชีวิต ตอนนี้ตีสามกลับตื่นได้เอง นาฬิกาชีวภาพมันน่ากลัวจริง ๆ!
ทานมื้อเช้าแบบง่าย ๆ แล้วออกเก็บของเก็บกิน หาคะแนน!
พลิกกับขบวนใหญ่ออกจากเมือง หลินไม้ไม้เลือกทางแล้วเดินคนเดียว เธอไม่ค่อยชอบเก็บของร่วมกับคนอื่น
เพราะตอนนี้เธอดวงดี ได้ของดีก็เยอะ กลัวถูกปล้นไง แม้ตอนนี้เธอจะมีพลังพิเศษ
ไม่ต้องพูดถึงว่าฝีมือรบเป็นยังไง มดเยอะก็ยังกินช้างได้ แล้วเธอที่เป็นแค่ตัวจืด ๆ นี่สิเชียง!
ยังไงก็เดินไปคนเดียวดีกว่า
ไม่นานก็เห็นป่าไผ่แผ่นหนึ่ง หลินไม้ไม้เริ่มสแกนหน่อไม้
สแกนไปพร้อมกับขุด อันไหนกินได้ก็ขุดหมด
หน่อไม้แถวนี้เยอะเกินกว่าจะขุดหมด ขุดไม่หมดจริง ๆ!
เธอตัดสินใจไม่กลับตอนเที่ยง ดีที่ย่านนี้ไม่มีใคร
ความจริงคือหลินไม้ไม้มีพลังพิเศษ ร่างกายดีขึ้นกว่าเดิมมาก เธอไม่รู้สึกว่าเดินมาไกล แต่ที่จริงเดินเลยเขตเก็บของของคนธรรมดาไปแล้ว
เธอเข้ามิติส่วนตัวกินของเล็กน้อย เปลไหวที่ผูกไว้ก่อนหน้ายังอยู่ สบายสุด ๆ!
ห่มผ้าห่มเล็กแล้วนอนหลับลง
ตื่นจากเสียงปลุก หลินไม้ไม้สำรวจรอบ ๆ ในมิติส่วนตัวอย่างละเอียด เห็นว่าไม่มีคนไม่มีเสียงจึงออกมา
ขุดหน่อไม้ต่อ ระหว่างนั้นยังจับหนูไผ่ได้อีก 6 ตัว วันนี้ก็ได้กำไรอีกเต็มเปี่ยม
เธอชั่งดู วันนี้ได้หน่อไม้ปนเปื้อนปานกลาง 224 ชั่ง หน่อไม้ปนเปื้อนเบา 89 ชั่ง
หน่อไม้ในดินแดนรกร้างมันใหญ่โตเกินคน น้ำหนักจึงขึ้นอย่างนั้นแหละ
หนูไผ่กินได้ 6 ตัว เก็บไว้สองตัวที่ปนเปื้อนเบา อีกสี่ตัวเตรียมขาย
คราวนี้เธอส่งข้อความถึงพี่หวังที่หน้าต่างโดยตรง ถามว่าเอาหนูไผ่กับหน่อไม้ไหม
พี่หวังบอกเธอว่า บ้านหล่อนเปิดร้านเล็กอยู่โซน F ชื่อร้านเหมาเหม่ยร้านขายของชำ ยกให้ราคาพอใจแน่นอน
หลินไม้ไม้เก็บหน่อไม้ปนเปื้อนเบาไว้ 2 หัว ที่เหลือขายหมด
หน่อไม้ปนเปื้อนเบาให้เธอคนละ 800 คะแนน หน่อไม้ปนเปื้อนปานกลางก็ให้คนละ 80 คะแนน
แต่หนูไผ่ต่างออกไป เนื้อนุ่ม จับยาก แบบปนเปื้อนปานกลางให้ถึง 10000 คะแนนต่อตัว เพราะเป็นของมีชีวิต พวกหล่อนจะขายต่อให้คนที่อยากศึกษาหรือเลี้ยงดู ถ้าเป็นตัวตายก็ไม่ได้ราคาแบบนี้ นี่คือราคาสูงสุดที่พวกเขายกให้ได้
เนื้อสัตว์ปกติราคาอยู่ในช่วงสองเท่าของพืชผัก ราคานี้ถือว่าสูงจริง ๆ
วันนี้รับเข้ารวม 121920 คะแนน หลัก ๆ เพราะร้านตัดราคาแพง แถมไม่ต้องเสียภาษี
เจ้าของร้านแซ่หลิน เป็นผัวของพี่หวัง พึ่งพี่หวังที่บางทีรู้จักลูกค้าที่มีของดีพามาแนะนำ ทางนี้รับซื้อราคาสูง ธุรกิจก็ดีอยู่หรอก
สำคัญคือคนอื่นรับราคาสูงได้เพราะมีช่องทางระบายของ
จ่าย 1000 คะแนนซื้อมีดดาบเล็กไว้ป้องกันตัว มีดเล่มนี้ตีจากโลหะพิเศษ คมพอจะผ่าเหล็กได้เหมือนผ่าโคลน หยิบขึ้นมาก็หนักเอื้อมมือ
หลินไม้ไม้พอใจมาก ชอบมาก ของดีเชียว
เมื่อเสียงบี๊บ ๆ ปลุกดังขึ้น หลินไม้ไม้ออกไปเก็บของอีกครั้ง คราวนี้ในป่าพบต้นพริกไม่กี่ต้น
พริกฉบับดินแดนรกร้างโตขึ้นเป็นทรงพุ่มไปแล้ว!
จริง ๆ แล้วที่รอดพ้นบทสิ้นโลกมาได้ ล้วนกลายพันธุ์ไปหมด ในที่สุดก็เจอพริกสักที!
ไม่มีพริก ข้าวจะอร่อยยังไง!
“บี๊บ การฉายรังสีปานกลาง กินได้”
“บี๊บ การฉายรังสีหนัก กินไม่ได้”
“บี๊บ การฉายรังสีหนัก กินไม่ได้”
“บี๊บ การฉายรังสีปานกลาง กินได้ ไม่มีพิษ”
......
เสียงแจ้งกินได้ดังต่อเนื่องไม่หยุด ดึงดูดสายตาคนเก็บของแถวนั้นมารวมกันหมด
คนจำนวนมากมองของที่เธอเก็บแล้วเอ่อปากพึมพำกัน
สุดท้ายมีคนทนดูต่อไม่ไหว “ผลสีแดงนั่นมีพิษ! กินเข้าไปปากจะบวม!”
“ไม่มีพิษ กินได้” หลินไม้ไม้ตอบกลับไปเรื่อยเปื่อยแล้วหยิบต่อ
คนข้าง ๆ ส่ายหน้า ดีแนะนำคนอยากตายก็ยาก
ค่อย ๆ ทีละคน ฝูงชนก็เหลี่ยมออกจนเหลือแต่หลินไม้ไม้ยืนหยิบพริกต่อไป
และที่เธอไม่ทันสังเกตก็คือ ตอนที่เธอสแกนสุดมือนั้น เงาดำเงียบ ๆ หนึ่งได้ปรากฏที่ขอบป่า ดวงตาคมกริบ
มนุษย์ตรงหน้านั่น ช่างดูน่าลิ้มรสยิ่งนัก!
มันพุ่งเข้าหาหลินไม้ไม้อย่างรวดเร็ว
เจ็บ เจ็บเหลือเกิน!
“ฮือ...”
แม้แต่จะหายใจออกสักลมหายใจก็ยากเย็น โพรงจมูกเต็มไปด้วยฝุ่นทราย
“แค่ก..แค่ก” ทำให้หลินไม้ไม้ต้องไอรัว
หลินไม้ไม้ดิ้นรนลุกขึ้น เหมือนกระดูกทั้งตัวถูกหักกระจาย
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังเข้ามาในหู กึกก้องจนแทบตับไตไส้พุงแตก เธอไม่อาจหักห้ามได้ต้องสะท้านสั่นเป็นเจ้าเข้า