หลินไม้ไม้หยิบหุ่นยนต์ที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมา แบบนี้ก็ได้ใช้แล้ว
เธอหาหมอนมารองเอง แล้วหย่อนก้นนั่งลง
นั่งรอตรวจสอบก็พอ!
งานหนักในบ้านไม่ต้องให้เธอทำแล้ว หน้าที่หลักของเธอคือการตรวจสอบและคัดแยก
ข้าวโพดพวกนี้ฝักใหญ่ ในหนึ่งตะกร้าจึงมีไม่กี่ฝัก
ไม่นาน ข้าวโพดก็กองเป็นพะเนินอยู่ตรงหน้าหลินไม้ไม้
“ปี๊บ! ปนเปื้อนเล็กน้อย ปราศจากพิษ รับประทานได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนรุนแรง รับประทานไม่ได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนปานกลาง ปราศจากพิษ รับประทานได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนเล็กน้อย ปราศจากพิษ รับประทานได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนปานกลาง ปราศจากพิษ รับประทานได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนรุนแรง รับประทานไม่ได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนรุนแรง รับประทานไม่ได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนปานกลาง ปราศจากพิษ รับประทานได้”
“ปี๊บ! ปนเปื้อนรุนแรง รับประทานไม่ได้”
......
เมื่อเสียงแจ้งว่ารับประทานได้ดังขึ้นจากนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะของหลินไม้ไม้เป็นระยะ ๆ ทุกคนก็พากันดีใจ
อัตราการได้ของดีแบบนี้ ทำเอาตกใจทุกครั้งเลย!
ก่อนหน้านี้ตอนพวกเขาออกเก็บของ ในบรรดาของร้อยชิ้น ถ้ามีชิ้นที่กินได้สักชิ้นก็นับว่าดีมากแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงของที่ปนเปื้อนเล็กน้อยเลย บางทีหลายวันยังหาไม่ได้สักชิ้น
แต่ตอนนี้ของที่ปนเปื้อนเล็กน้อยมีเกลื่อนกลาดไปหมด
ทุกคนช่วยกันบรรจุข้าวโพดที่หลินไม้ไม้ตรวจแล้วลงกระสอบป่าน
“ฟ้ามืดแล้ว กลับกันเถอะ พรุ่งนี้พักอยู่บ้าน” หลูจือเหิงกล่าว
“วันนี้เก็บเกี่ยวได้ดีมาก ต่อไปเราทำงานวันหนึ่ง พักวันหนึ่งก็ได้” เหวินซู่ไป๋เห็นด้วย
“นั่นสิ เมื่อก่อนทีมเรามีกว่ายี่สิบคน ยังเก็บเกี่ยวได้ไม่มากเท่านี้ในหนึ่งเดือนเลย” หลูจือเหิงเป็นหัวหน้าทีม