เรียงตามลำดับ หลูจือเหิง - เหวินซู่ไป๋ - ลั่วอวิ๋นชวน
หลูจือเหิงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก้มตัวลงช้อนหลินไม้ไม้เข้ามาในอ้อมแขนจากด้านข้างอย่างแผ่วเบา
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแนบชิดกับแก้มนุ่มขาวสะอาดของหญิงสาว ปลายจมูกคลอเคลียผิวเนียนละเอียดของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนโยนลึกซึ้ง
“แม่สาวน้อยขี้อ้อน ไปนอนกันไหม?”
ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดข้างหูหลินไม้ไม้ เธอสะดุ้งเกร็งขึ้นเล็กน้อย
หลูจือเหิงก้มหน้าลง อดใจไม่ไหวจุมพิตแก้มขาวนุ่มของเธอ “วันนี้ตกใจมากใช่ไหม?”
“อย่าโทษตัวเองเลย ฉันก็แค่ตอบสนองช้าไปหน่อย...” พูดจบ หลูจือเหิงก็อดไม่ได้ที่จะจูบแก้มและมุมปากของเธออีกหลายครั้ง ราวกับกำลังชดเชยสิ่งที่ติดค้างเธอในวันนี้
หือ?
แบบนี้เรียกว่าช้าเหรอ?
เธอยังไม่ทันได้ตอบสนองเลยด้วยซ้ำ!
ราชานกเทาเทาถูกจัดการไปแล้ว!
เห็นชัด ๆ ว่าเขาคอยระวังความปลอดภัยของเธออยู่ตลอด!
รู้สึกปลอดภัยสุด ๆ เลยต่างหาก!
“ไม่โทษนายหรอก ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร” หลินไม้ไม้พูดพร้อมรอยยิ้ม
การได้พบพวกเขาถือเป็นโชคดีของเธอ หลังแต่งงานพวกเขาก็ไม่เคยทำให้เธอลำบากใจเลย
เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่กี่วัน ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
เมื่อก่อนเธอต้องลำบากออกไปเก็บขยะ ตอนนี้กลับได้ออกไปเก็บทรัพยากร!
ถึงจะออกไปเก็บทรัพยากร เธอก็ทำแค่ตรวจสอบเท่านั้น!
เธอรู้สึกว่าตัวเองชักจะกลายเป็นคนอ่อนแอขี้อ้อนขึ้นมาแล้ว
นิสัยใจคอของแม่สาวน้อยขี้อ้อนของเขาแน่วแน่กว่าที่คิดไว้เสียอีก ยิ่งนับวันก็ยิ่งทำให้เขาประทับใจ
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย และยิ่งแน่วแน่กับความคิดในใจ ต่อไปต้องพาไม้ไม้ออกไปข้างนอกให้มากขึ้น เธอจำเป็นต้องเติบโต