(นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งล้วนๆ ไร้สมองสุดๆ ก่อนอ่านกรุณาฝากสมองไว้ก่อน ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ!)
“คุณสองคน... คิดดีแล้วจริงๆ เหรอ?”
หลังเคาน์เตอร์สำนักงานทะเบียนราษฎร์เมืองหลินเฉิง หญิงสาวที่มัดผมเปียกำมือคันเบ้าไว้
สายตามองไปมาบนคู่สามีภรรยา "ที่กำลังจะหย่ากัน" ตรงหน้าสองรอบ
น้ำเสียงยังมีความเป็นมืออาชีพสุดท้ายที่อยากจะไกล่เกลี่ยให้คืนดีกัน
ฝ่ายชายยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนบานประตูเหล็กครึ่งบาน
สูง 185 เซนติเมตร ไหล่กว้างจนวิ่งม้าได้ ใต้เสื้อแขนสั้นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ใบหน้าเฉียบคมราวกับมีดแกะสลัก สื่อถึงความเป็นคนแข็งกร้าว
ยืนอยู่หน้าตู้เคาน์เตอร์ แสงไฟยังถูกบดบังไปเกินครึ่ง
ฝ่ายหญิงดูปกติกว่าเล็กน้อย สูงประมาณ 165 เซนติเมตร ใบหน้าละเอียดประณีต ผิวขาวสะอาด แต่สีหน้าเขียวช้ำมาก
ชุดคลุมท้องหลวมๆ ก็ปกปิดท้องที่เจ็ดแปดเดือนนั้นไม่มิด ทั้งตัวเขียนไว้ว่า "อย่าเข้าใกล้"
หญิงสาวกลืนน้ำลาย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูด
“คุณสองคน... ลูกก็จะมีแล้ว การหย่ากันครั้งนี้... ด่วนไปหน่อยมั้ย?”
“หืม?”
ชายหนุ่มกดสายตาลง ไม่ได้ทำอะไร แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่กลับทำเอาหญิงสาวตกใจจนหดคอไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว เอกสารคำร้องหย่าที่ถืออยู่เกือบหลุดมือ
“เอกสารครบไหม?”
ปลายนิ้วชายหนุ่มแตะลงบนโต๊ะ น้ำเสียงราวกับถูกกระดาษทรายขัด
หญิงสาวรีบก้มหน้าดูเอกสาร: "ครบ... ครบแล้ว"
“ระยะเวลารอพ้นกำหนดแล้วหรือยัง?”
“ผ่าน... ผ่านแล้ว”
“คู่กรณีมีข้อโต้แย้งอะไรไหม?”
“ไม่... ไม่มี...”
“แล้วเธอพูดมากทำไม?”
น้ำเสียงชายหนุ่มดังขึ้นทันทีทันใด ราวกับฟ้าผ่าลงกลางพื้น ทำเอาที่ใส่ปากกาบนเคาน์เตอร์กระเด้งตามไปด้วย
“รีบๆ ประทับตราไป! ฉันบ่ายนี้ยังมีธุระอีก!”
มือหญิงสาวสั่นเทา วงตาแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาประทับตราลงบนใบหย่า
“ปะ ปะ ปะ... พี่ใหญ่คะ อย่าเพิ่งโกรธ! หนูประทับ! หนูประทับเดี๋ยวนี้!”
ตรายางกดลง "กึก" เสียงดังกร้วม
ทะเบียนหย่าฉบับใหม่สองเล่ม พร้อมกับทะเบียนสมรสที่ใช้การไม่ได้แล้วสองเล่ม ถูกผลักไปตรงหน้าหญิงท้อง
หญิงท้องไม่แม้แต่จะมอง คว้ามาอย่างไม่ใส่ใจ โยนใส่หน้าอกชายหนุ่ม
“หวังกัง เธอพอใจแล้วใช่ไหม?”
หวังกังรับสมุดแดงสองเล่มไว้ แล้วหายใจออกยาวๆ ระบายความอึดอัด มุมปากแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่
“พอใจ! ฉันพอใจมาก!”
หลี่ซื่อยวี่กัดฟันแน่นจนเกิดเสียงดัง ตาแดงก่ำ
“อย่าเพิ่งดีใจไป... เธอจะต้องเสียใจ!”
หวังกังยกมือทั้งสองข้างขึ้น ยิ้มบางๆ “ฉันจะเสียใจอะไร?”
“เด็กก็ไม่ใช่ของฉัน ยังได้นอนฟรีๆ ตั้งเกือบปี!”
“สุดท้ายยังได้เงินมาอีกต่างหาก นอนฟรีแล้วยังได้เงินอีก ฉันจะต้องเสียใจอะไร?!”
“เธอ...”
หลี่ซื่อยวี่หน้าแดงก่ำ ชี้หน้าหวังกังด่า "สารเลว"
แล้วหมุนตัวเดินจากไป พร้อมเสียงส้นเท้าดัง "กึกๆ" อย่างโกรธจัด
หวังกังยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ สายตาหันไป ก็เห็นหญิงสาวในเคาน์เตอร์ที่แอบฟังอย่างเมามัน
หญิงสาวกำลังเงี่ยหูฟังอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็สบตากับหวังกัง เข้า แทบกัดลิ้นตัวเอง
รีบก้มหน้าทำเป็นเก็บเอกสาร หูแดงฉาน
หวังกังหัวเราะเยาะ วางศอกลงบนเคาน์เตอร์
“น้องสาว อยากฟังก็ฟังตรงๆ เลย พี่ดูเหมือนคนขี้เหนียวอย่างนั้นเหรอ?”
หญิงสาวทนไม่ไหว "แค็ก" หัวเราะออกมา ไหล่สั่นเทา
“พี่ใหญ่... ท่าทางพี่นี่ใจกว้างจริงๆ!”
“แน่นอน!”
หวังกังยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา "เอาล่ะ ไม่คุยเล่นแล้ว พี่ต้องไปพบชีวิตใหม่แล้วล่ะ"
“ได้เลยพี่ใหญ่ เดินดีๆ นะ!”
หญิงสาวโบกมือลาแผ่นหลังของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายที่ "ยังฟังไม่ครบเรื่อง"
หวังกังเดินยาวๆ ออกไป ในจังหวะที่ผลักประตูกระจก...
[ติ้ง!]
ในสมองมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังแหวกขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
เท้าซ้ายของหวังกังก้าวออกไปครึ่งก้าว ทั้งตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุด แข็งทื่ออยู่กับที่
[ติ้ง! กำลังผูกเข้าระบบสุ่มสถานะ...]
[กำลังผูก 1%... 5%... 10%...]
รูม่านตาหวังกังหดตัวทันที จากนั้นมุมปากก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะเบาๆ ลอดออกมาจากลำคอ
“เชี่ย... สามสิบกว่าปีแล้ว ในที่สุดก็ได้ทีเราเป็นพระเอกซะที!!!”
ในฐานะสมาชิก VIP ระดับตำนานของเว็บนิยาย หวังกังอ่านนิยายระบบมาแล้ววันละแปดเล่ม
ถึงปากจะบอกว่ามันเชย แต่ในใจรู้ดี...
ของแบบนี้ถ้าตกใส่หัวตัวเองจริงๆ...
มันโคตรจะฟินเลย!
บนแผงโปร่งแสงตรงหน้า ตัวเลขกำลังโหลดพุ่งไปอย่างรวดเร็ว ขนทั้งร่างของหวังกังแทบจะชูตั้ง
[กำลังผูก 99%... 100%!]
[ผูกสำเร็จ!]
[แจกของขวัญเริ่มต้น!]
ในวินาทีที่ผูกเสร็จ ข้อมูลจำนวนหนึ่งไหลเข้าสู่สมอง
ระบบจะให้สุ่มสถานะเดือนละครั้ง เลือกใช้หรือไม่ก็ได้ เมื่อเลือกแล้วสถานะจะถูกผนึกถาวร
นอกจากนี้ ระบบยังสุ่มออกภารกิจเป็นครั้งคราว รางวัลมีทั้งเงินสด การ์ดสกิล สิ่งของ ฯลฯ
หัวใจหวังกังเต้นเร็วขึ้น รีบเร่งในใจทันที: "เปิดของขวัญ! เร็วเข้า!"
[ติ้ง! เปิดของขวัญเริ่มต้นสำเร็จ ได้รับรางวัลดังนี้!]
[ติ้ง! ได้รับเงินสดสิบล้านหยวน!]
[ติ้ง! ได้รับสิทธิ์สุ่มสถานะหนึ่งครั้ง!]
คำว่าสิบล้านหยวนแค่ผ่านหูผ่านตาไปแค่เสี้ยววินาทีก็ถูกเขาปัดทิ้ง สายตาจ้องเขม็งไปที่บรรทัดที่สอง
“ระบบ! สุ่มเลยตอนนี้!”
[ติ้ง! กำลังสุ่มสถานะ...]
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบได้รับสถานะ—‘มือปืนแห่งหลินเฉิง’!]
[ถามว่าเจ้าของระบบจะฝังสถานะนี้ทันทีหรือไม่?]
หวังกังชะงักไปครู่หนึ่ง
มือปืนแห่งหลินเฉิง...?!
นี่มันชื่ออะไรกัน?
ไหนบอกว่าจะเป็นเศรษฐีลับๆ ไง?
ประธานกลุ่มบริษัทข้ามชาติล่ะ?
ยอดฝีมือที่ปลีกวิเวกอยู่หลังเขาล่ะ?
ทำไมดันได้ "มือปืน" อะไรแบบนี้?!
แต่ทันทีที่รายละเอียดสถานะถูกเปิดออก หวังกังเพิ่งจะรู้ว่าความคิดเมื่อกี้ของตัวเองมัน...
เล็กไป!
มุมมองแคบไป!
จะไปสงสัยพ่อระบบได้ยังไง?!
สมควรตายจริงๆ!
สถานะนี้... เหมาะกับเขาเหมือนแกะออกแบบมาให้!
“ฝังเลย!”
หวังกังยืนยันโดยไม่ลังเล
[ติ้ง! กำลังฝังสถานะ...]
[ติ้ง! กำลังซิงค์กับโลกความจริง...]
[ติ้ง! ฝังสถานะสำเร็จ!]
ไม่มีอาการเวียนหัว ปวดเมื่อยทั้งตัว มีเพียงความทรงจำที่ยาวนานถึงสิบหกปี เพิ่มขึ้นมาในสมอง ราวกับจริงอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนกับเขาเคยใช้ชีวิตนั้นด้วยตัวเองจริงๆ ไม่มีความขัดแย้งแม้แต่น้อย
ก่อนอายุสิบห้าปี ทุกอย่างเหมือนเดิม
หวังกัง พ่อเสียตอนอายุสิบขวบ แม่เสียตอนสิบห้าปี
พี่สาวเรียนเก่ง เขาไม่พูดพล่ามทำอะไร ลาออกจากโรงเรียนทันที เอาเงินติดตัวแปดสิบกว่าหยวนก้าวเข้าสู่สังคม
ในเส้นทางเดิม หวังกังทำงานแบกกระเบื้องที่ตลาดวัสดุก่อสร้างอยู่สามปี
ต่อมาเปิดร้านขายส่งเล็กๆ ด้วยตัวเอง ฉวยโอกาสช่วงที่อสังหาริมทรัพย์บูม ก็พอมีทรัพย์สินเป็นเลขเจ็ดหลัก มีชีวิตพออยู่พอกิน
แต่ความทรงจำใหม่นี้ไม่เหมือนเดิม!
หวังกังอายุสิบห้าปีไม่ได้ไปตลาดวัสดุก่อสร้าง
เขาเข้ายิมมวยในย่านเมืองเก่า ซ้อมกระสอบทรายอยู่สองปี ปีที่สามก็เริ่มมีชื่อเสียงบนถนน
อายุยี่สิบปี ข้างกายเขามีน้องๆ อีกสิบกว่าคน ล้วนเป็นนักสู้ที่มีพื้นฐาน
มีนักมวยไทยที่ซ้อมมาจากโรงเรียนกีฬาจังหวัด มีศิษย์พระที่อยู่ Measure วัดเส้าหลินห้าปี แล้วก็หนุ่มชางโจวที่ฝึกวิชาปาจี๋เฉวียน