สิ่งที่ทำให้หวังกังประหลาดใจจริง ๆ คือเรื่องภาษีในความทรงจำ
บริษัทสองแห่งในนามของหวังกัง ไม่เคยเลี่ยงภาษีมาหลายปี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหนีภาษีหรือโกงภาษี!
ทุกสตางค์จ่ายเต็มตามมาตรฐานสูงสุด!
ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น!
เพื่อการพัฒนาเมือง!
ความสำนึกแบบนี้ ทำให้ภาพรวมชัดเจนขึ้นทันที!
ไม่แปลกใจเลยที่ธุรกิจจะใหญ่ขนาดนี้
ด้วยทัศนคติแบบนี้ ผู้บริหารเมืองไหนจะไม่ยกให้เป็นแขกคนสำคัญ?
หวังกังพึงพอใจทำปากชิมซิก ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา
"พ่อ ไม่มีปัญหาอีกเรื่อง"
"ไอ้ตำแหน่ง 'มือปืนแห่งหลินเฉิง' นี่ มีผลข้างเคียงอะไรไหม?"
"เช่น จะถูกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจับตามองเป็นพิเศษอะไรแบบนั้น?"
[ติ้ง! ตัวตนของเจ้าของร่างถูกฝังลงในความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์ ความสัมพันธ์ทางสังคม ทรัพย์สิน และพฤติกรรมทางการค้าทั้งหมดถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับ]
[แฟ้มข้อมูลของเจ้าของร่างในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดแสดงว่าเป็น 'นักธุรกิจเอกชนดีเด่น' 'บุคคลตัวอย่างด้านการเสียภาษีของเมืองหลินเฉิง' 'ผู้มีผลงานดีเด่นด้านการกุศลและการบริจาคเพื่อสังคม']
[โปรดวางใจได้ ตัวตนของคุณผ่านการตรวจสอบได้ทุกรูปแบบ]
หวังกัง: "..."
เฮ้ย!
ที่แท้ก็กว้างทั้งถูกและผิดกฎหมายจริง ๆ ด้วย!
งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร
รถแลนด์โรเวอร์เรนจ์โรเวอร์แล่นเข้าที่จอดรถใต้ดินเขตหัวเฉียว แล้วจอดนิ่งที่ลิฟต์ตึก 8 อย่างมั่นคง
หวังกังปลดเข็มขัดนิรภัยลงจากรถ โน้มตัวโบกมือให้คนในรถ
"กลับไปนอนพักก่อน ตอนเย็นเรียกจื่อเวยกับเหลียนเฉิงมาด้วย ดื่มกันหน่อย"
จินหูโผล่หัวออกมาจากกระจกรถ ยังคาบบุหรี่ขาวครึ่งมวนอยู่: "ไปกินที่ไหนครับพี่?"
หวังกังคิดอยู่นิดหน่อย: "อากาศมันร้อนชิบหาย ไปร้านเฉียงจื่อตอนเย็นดีกว่า กินเบียร์กับปิ้งย่าง เย็น ๆ สบาย ๆ"
"ได้เลยครับพี่!"
จินหูยิ้มกว้าง "พี่ตื่นแล้วโทรหาผม ผมขึ้นไปรับ"
"เออ ขับรถช้า ๆ ล่ะ"
หวังกังโบกมือ แล้วหันเข้าไปในลิฟต์
กดชั้น 7
ห้องนี่ซื้อไว้เมื่อสองปีก่อน พื้นที่กว่า 160 ตารางเมตร
ตอนนั้นราคาบ้านยังไม่บ้าพลัง พอตกแต่งเสร็จก็ไม่ถึงล้าน
มาถึงตอนนี้ สามล้านยังไม่พอซื้อ!
แต่ในความทรงจำของหวังกัง เขายังมีทรัพย์สินแบบนี้อีกไม่น้อย
ห้องแบบดูเพล็กซ์กลางเมือง บ้านเดี่ยวติดแม่น้ำบินเหอ เพนต์เฮาส์ในเขตพัฒนา...
อีกหลังอยู่กลางเขา มีสวนและสระว่ายน้ำ ว่างเปล่าไม่มีคนอยู่
เขาไม่ชอบไป!
ใหญ่ไป โล่งไป อยู่คนเดียวแล้วขนลุก
ยังไงก็มีบริษัททำความสะอาดมาทำความสะอาดเป็นประจำ และบริษัททำความสะอาดนั้น—บังเอิญมาก ที่เป็นของน้องเล็กคนหนึ่งของเขาเหมือนกัน!
ลิฟต์มาถึงชั้น 7 หวังกังเปิดประตูด้วยลายนิ้วมือ เปลี่ยนรองเท้าแตะ แล้วก็ทรุดตัวลงบนโซฟาหนังยาวสามเมตรในห้องนั่งเล่น
หนังนุ่ม ๆ โอบรับแผ่นหลัง เขาจ้องโคมไฟคริสตัลบนเพดาน แล้วถอนหายใจยาว ๆ
พูดตามตรง
จนถึงตอนนี้เขายังไม่ทันหายมึนเลย
เมื่อวานเขายังเป็นพ่อค้าส่งกระเบื้องที่ทำงานหนัก ลุ้นว่าศูนย์วัสดุก่อสร้างที่เปิดใหม่ข้าง ๆ จะมาแย่งลูกค้า
วันนี้กลับกลายเป็นราชาหลินเฉิง!
ทรัพย์สินหลายพันล้าน ลูกน้องเป็นพัน ทั้งถูกและผิดกฎหมายต่างให้เกียรติ
จะทำอะไรดีล่ะ?
รังแกผู้หญิง?
เชยเกินไป!
ข่มขู่ค้าขาย?
ไม่สนุก!
หรือว่า... อุปถัมภ์ดาราสาวสักสองคนมาเล่น?
เฮ้อ...
หวังกังตาโต
เรื่องนี้...
ดูเหมือนจะลองศึกษาดูได้!
ไม่ว่าจะยังไง ต้องพักผ่อนเติมพลังก่อน
คืนนี้ต้องอาบน้ำ!
ต้องขึ้นไปชั้นสาม!
ต้องเป็น 98 สิ!
92, 95 ก็ยังขาด ๆ เกิน ๆ อยู่ดี...
หวังกังหยิบซองบุหรี่ยู่ซี้ออกจากกระเป๋า เพิ่งจะจุดก็ชะงักทันที
เขามองซองบุหรี่ยู่ซี้ที่เหลือครึ่งซองในมือ นิ่งไปสองวินาที
แล้วก็เหวี่ยงมือ โยนลงถังขยะที่อยู่ห่างสองเมตรอย่างแม่นยำ
"เชี่ย!"
ฉันเป็นเจ้านายใหญ่ขนาดนี้ จะให้สูบบุหรี่แบบนี้เหรอ?
เขาโค้งตัวดึงลิ้นชักใต้โต๊ะกาแฟ ข้างในมีบุหรี่เฮ่อเทียนเสียสิบกว่าแถวเรียงกันเป็นระเบียบ!
นี่คือนิสัยของ "ตัวตน" ในความทรงจำ
ในลิ้นชักมีบุหรี่ดี ๆ เตรียมไว้หลายแถวตลอด เวลามีแขกมาบ้านก็แจกทีละวง ไม่เสียหน้านัก
หวังกังแกะหนึ่งแถว ดึงออกมาหนึ่งซอง ฉีกพลาสติก ดีดบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนคาบปาก
แล้วก็หยิบไฟแช็ก Zippo ทองคำแท้ "แคร่ก" จุดขึ้น
ดูดเข้าไปลึก ๆ
ควันบุหรี่เข้มข้นไหลผ่านลำคอ วนเวียนอยู่ในปอด แล้วค่อย ๆ พ่นออกมาทางจมูก
"อื้ม..."
"โคตรฟิน!"
หวังกังพิงพนักโซฟา นั่งไขว้ขา มองเพดานพ่นควันเป็นวง ใจฟูสุด ๆ
"ท่านพ่อระบบคิดได้รอบคอบจริง ๆ เรื่องแค่นี้ยังจัดการได้ชัดเจนขนาดนี้"
บุหรี่ยังไม่ทันหมดมวน ท้องก็ประท้วงก่อน
"ร้องโครกคราก..."
หวังกังก้มมองพุงตัวเอง ถึงกับนึกขึ้นได้
ตื่นเช้ามาก็มุ่งตรงไปสำนักงานทะเบียนเพื่อหย่า ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักหยด มัวแต่สะบัดเจ้าปัญหาใหญ่นั่นทิ้ง
วุ่นวายมาทั้งเช้า หมุนไม่หยุดจนถึงตอนนี้ ท้องก็ร้องเพลงแล้ว
ราชาหลินเฉิงตัวจริง นักธุรกิจเอกชนที่มีทรัพย์สินหลายพันล้าน บุคคลตัวอย่างด้านการเสียภาษีของเมืองหลินเฉิง!
กลับต้องหิวข้าว?!
หวังกังนิ่งไปสามวินาที
แล้วก็ยอมรับชะตากรรม ลุกขึ้นเดินเข้าครัว
เปิดตู้กับข้าว หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋นสองซอง
ตั้งหม้อ ต้มน้ำ ใส่บะหมี่
ตอกไข่สองฟอง หนึ่งฟองต้มแบบลวก หนึ่งฟองตีแตกคนลงในน้ำซุป
แล้วก็หยิบไส้กรอกหนึ่งแท่งจากตู้เย็น หั่นเป็นชิ้น ๆ ใส่ลงไป
สามนาทีต่อมา ชามบะหมี่ซุปเข้มข้น เส้นเหนียวนุ่ม ของทานเล่นเต็มพิกัด ก็ถูกวางลงบนโต๊ะอาหาร
หวังกังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ถือตะเกียบ ก้มมองบะหมี่ในชาม จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
เมื่อวานยังกังวลเรื่องวุ่นวายไร้สาระ
วันนี้มีทรัพย์สินหลายพันล้าน แต่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!
เขาส่ายหัว ยิ้มมุมปาก แล้วก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
กินเสร็จก็ผลักชามกับตะเกียบออกไป เช็ดปาก แล้วก็เดินโซซัดโซเซเข้าห้องนอน
ทิ้งตัวลงบนเตียง กลิ้งผ้าห่มคลุมตัว ภายในสามวินาทีก็กรนสนั่น
ส่วนเรื่องล้างจาน?
ไม่มีทาง!
ทุกบ่ายสองโมง ป้าทำความสะอาดมาถึงตรงเวลา ทำความสะอาดบ้าน ล้างห้องครัว ซักผ้าพับผ้าห่ม บริการครบวงจร
หวังกังหลับยาวจนมืดฟ้ามัวดิน
พอตื่นขึ้นมา แสงที่ลอดผ่านช่องม่านก็เปลี่ยนจากสีขาวนวลยามเที่ยงเป็นสีทองยามบ่ายแล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สี่โมงเย็นพอดี
"เฮ้อ"
หวังกังพลิกตัว ทรุดตัวลงบนที่นอนแล้วยืดเส้นยืดสาย เสียงดังกรุบกริบตามข้อต่อ
เขาตบที่นอนแล้วอดถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งไม่ได้
ท่านพ่อระบบคิดได้รอบคอบจริง ๆ... ไอ้เจ้านี่นุ่มกว่าที่นอนเดิมของฉันเป็นหมื่นเท่า
หวังกังนอนอิดโรยอยู่บนเตียงห้านาที สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้น
เดินเท้าเปล่าบนพื้นกระเบื้อง อุณหภูมิกำลังดี ไม่เย็นไม่ร้อน
เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้า
ส่องกระจกดูใบหน้าคมเข้มของตัวเอง แล้วก้มมองกล้ามเนื้อแน่น ๆ ของร่างกาย พอใจแล้วพยักหน้า
"หน้าตาแบบนี้ ร่างกายแบบนี้ สมควรแล้วที่มีระบบ"
หวังกังเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า เดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่นสองรอบ ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกนั่งไม่ติด
ฉันเป็นเจ้านายใหญ่ขนาดนี้ จะมัวแต่เก็บตัวอยู่บ้านทั้งวันได้ยังไง?
"ต้องออกไปโลดแล่น!"
รวยแล้วไม่อวด เหมือนเอามือล้วงผ่านมุ้ง—ไม่ฟิน!