มองตามรถแลนด์โรเวอร์ที่ติดป้ายทะเบียน หลินC·11111 ครางคำรามเลี้ยวหายไปที่มุมถนน ท้ายไฟจมหายไปในกระแสรถ
หลี่ซื่อยวี่กับจ้าวเหวินซานถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เหงื่อที่แผ่นหลังเพิ่งจะซึมออกมาทีหลัง
จ้าวเหวินซานขายังอ่อนแรง กดกรอบแว่นทองขึ้น เอ่ยเสียงสั่นด้วยความกลัวที่ยังกดไม่ลง
"ไม่...นี่มันคนแบบไหนกัน?"
เขาหันขวับไปทางหลี่ซื่อยวี่ น้ำเสียงเริ่มมีเชิงตำหนิ "เธอแต่งเข้าบ้านอะไรมาวะ?"
หลี่ซื่อยวี่เองก็ยังงง คิ้วขมวดอยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมา
"ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...เขาก็แค่เจ้าของร้านขายกระเบื้องเล็ก ๆ ไม่ใช่เหรอ?"
"ขายกระเบื้อง?!" เสียงจ้าวเหวินซานแทบแตก
"ร้านขายกระเบื้องของคุณขับแลนด์โรเวอร์รุ่นผู้บริหาร?"
"ร้านขายกระเบื้องของคุณติดป้ายทะเบียนเลขห้าตัวหนึ่ง?"
"เมื่อกี้คนหน้ามีแผลเป็นนั่น ดูยังไงก็พวกไม่กลัวตาย! เธอบอกฉันว่านั่นเป็นคนขายกระเบื้อง?"
หลี่ซื่อยวี่โดนตะคอกใส่ก็หงุดหงิด กอดอกตอบกลับเสียงไม่ดี
"นายตะคอกฉันทำไม? ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? เขาบอกเองว่ารับเหมาก่อสร้างวัสดุ!"
เธอเว้นไปครู่ แล้วเสริมอีกประโยค "แล้วนายจะกลัวอะไร?"
"เดี๋ยวนี้ที่ไหนยังมีแก๊งค์? หลินเฉิงจะมืดไปถึงไหน?"
ว่าแล้วก็เหลือบตามองจ้าวเหวินซาน มุมปากคว่ำลง "ขี้ขลาด!"
จ้าวเหวินซานอึ้งไปทั้งตัว หน้ากลายเป็นเขียว
เขาอ้าปากจะเถียง แต่มองหน้าหลี่ซื่อยวี่ที่ทำเป็นมีเหตุผล ตัวเองก็กลืนคำพูดลงคอ
ช่างมัน!
ผู้หญิงคนนี้คิดสั้น จะไปพูดให้กระจ่างอะไร
ถ้าไม่ติดว่าเธอท้องลูกฉัน...
ฉันจะสนใจเธอไหม?
จ้าวเหวินซานหายใจเข้าลึก ๆ ระงับโมโห แล้วยิ้มออกมา
"ได้ ๆ ฉันขี้ขลาด ไปเถอะที่รัก กลับไปพักผ่อนเถอะ อย่าโมโหเลย"
หลี่ซื่อยวี่สะบัดหน้า เดินออกไป
จ้าวเหวินซานรีบตามไป พลางหันหลังกลับมามองทิศที่รถแลนด์โรเวอร์หายไป แววตาลึกมีความหวาดระแวงซ่อนอยู่
ในขณะเดียวกัน รถแลนด์โรเวอร์คันที่ทำให้จ้าวเหวินซานขาอ่อนกำลังแล่นอย่างมั่นคงบนถนนสายหลักของหลินเฉิง
หวังกังนั่งข้างคนขับ เปิดกระจกลงครึ่งหนึ่ง
ลมต้นฤดูร้อนพัดเข้ามา หอบกลิ่นยี่หร่าจากร้านปิ้งย่างกับกลิ่นควันถ่านหินเบา ๆ ของย่านอุตสาหกรรม
ตอนนี้หวังกังฟื้นเต็มที่แล้ว สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก
กำลังไล่ดู "ทรัพย์สมบัติ" ทีละอย่างในความทรงจำ
หวังกังจำได้ ป้ายทะเบียนแบบ หลินC·11111 เขายังมีอีกหลายแผ่น
หลินC·66666 ติดอยู่กับโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่ง ปกติจอดในโรงรถใต้ดิน ใช้เฉพาะโอกาสสำคัญ
หลินC·88888 ติดกับคาดิลแลคประธานาธิบดีคันหนึ่ง รถคันนั้นเสริมเกราะมาหนา ใต้ท้องหนักเหมือนรถถัง บางทีไปนอกเมืองเจรจาธุรกิจถึงใช้
ยังมี หลินC·56789, หลินC·99999...
ติดอยู่กับรถคนละคัน เมอร์เซเดส-เบนซ์ จีคลาส, เมย์บัค, เล็กซัส แอลเอ็ม...
จอดเรียงกันในโรงรถ พอจัดงานแสดงรถเล็ก ๆ ได้เลย
ส่วนวันนี้ทำไมจินหูถึงขับแลนด์โรเวอร์?
ไม่มีเหตุผลอื่น
เสือโฮ่วบ้านี่ชอบคันนี้ บอกว่าแลนด์โรเวอร์ขับ "มีแรง มองดี มองสูงเห็นไกล"
เป็นหัวหน้าจะทำยังไงได้?
ก็เอาใจสิ!
จินหูมือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างหยิบซองบุหรี่จากช่องแขน คีบมวนหนึ่งยื่นให้หวังกัง "พี่ สูบมวนไหม!"
หวังกังรับมาดู หน้าตาเบื่อหน่าย "แกจะเอาหน้าตรงไหน? เงินก็ไม่ขาด สูบของดี ๆ หน่อยจะตายไหม?"
จินหูจุดมวนของตัวเอง สูบลึก ปล่อยควันออกจากจมูก เหล่ตามองด้วยความฟิน
"พี่ แกไม่เข้าใจ แกคิดว่าฉันสูบบุหรี่เหรอ?"
เขาหยุดไปครู่ แล้วพูดอย่างจริงจัง "ฉันสูบมันคือแรงบันดาลใจ!"
"ไปให้พ้น!" หวังกังด่าเล่น "มากับพี่ยังจะทำเป็นเป็นนักหนังสือพิมพ์อีก"
จินหูยิ้มกว้าง รอยแผลเป็นบนหน้างอเป็นรูปโค้ง "ฮี่ ๆ พี่อย่าหักมุกสิ"
"หัวจง, จิ่วอู่, เหอเทียนเซี่ย ฉันลองมาหมดแล้ว ไม่มีแรง!"
"ต้องจี้อี้ต้าไป๋เจียง สูบแล้วได้อารมณ์! เปลี่ยนมากี่ยี่ห้อก็เลิกไม่ได้"
เขาพ่นวงแหวนควัน แล้ววกกลับมาเรื่องเดิม "แต่พี่...นายจะปล่อยพวกนั้นไปง่าย ๆ อย่างนี้จริงเหรอ?"
หวังกังกำลังจุดบุหรี่ พอได้ยินก็เก็บไฟแช็ก หันข้างมาถลึงตา "อะไรนะ? นี่มันคำพูดอะไร?"
"คำว่า 'ปล่อยไปง่าย ๆ' หมายความว่าไง?"
"เขาทำอะไรผิด?"
"เมียเค้าให้ฉันนอนฟรีปีนึง แถมยังรักฉันให้เงินอีกห้าหมื่น!"
"แกจะไปหาที่ดีแบบนี้ได้ที่ไหน?"
จินหูเกาหัวตัวเอง ยังคิดไม่ตก
"แต่พี่...แกกับผู้หญิงนั่นจดทะเบียนกันแล้ว ผู้ชายคนนั้นมันก็คือการนอกใจแกไม่ใช่เหรอ?"
"เรื่องแบบนี้ผู้ชายคนไหนจะทนได้?"
หวังกังกลอกตา ไม่อยากจะสนใจ
เสือโฮ่วนี่ดื้อจริง ๆ!
คิดอะไรตรงไปตรงมา วกไม่เป็น
หวังกังเอนพนักพิงลง หลับตา "ส่งฉันกลับบ้าน"
"ได้เลย!"
จินหูไม่ถามอีก หัวหน้าบอกว่ายังไงก็ตามนั้น
เขาเหยียบคันเร่ง เครื่อง V8 ของแลนด์โรเวอร์คำรามต่ำ ๆ แล่นเข้าสู่กระแสรถ มุ่งหน้าไปทางเขตหัวเฉียว
หวังกังหลับตา แต่สติจมลงไปในส่วนลึกของสมอง
"เจ้าพ่อระบบ? อยู่ไหม?"
เกือบจะพร้อมกันนั้น เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว
[ติ้ง! เจ้าของต้องการรับรางวัลเงินสดหนึ่งล้านหยวนหรือไม่?]
หวังกังตบหน้าผากตัวเอง
ใช่สิ เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย
หนึ่งล้าน!
ใครจะไม่นึกถึง?
แต่หวังกังมีความกังวล เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
"พ่อ...เงินนี้ ต้องฟอกไหม?"
[ติ้ง! เงินรางวัลจากระบบได้ชำระภาษีแล้ว แสดงเป็นรายได้จากการลงทุนปกติของเจ้าของ แหล่งที่มาชัดเจนและถูกกฎหมาย ขอให้เจ้าของใช้อย่างสบายใจ]
หวังกังอยากจะตบปากตัวเอง
จะไปสงสัยความสามารถเจ้าพ่อระบบได้ยังไง?
เจ้าพ่อระบบจะทำร้ายตัวเองได้ยังไง?
"พ่อ รับรางวัล!"
[ติ้ง! รางวัลได้ออกแล้ว!]
ถัดจากนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดัง "ติ้ง"
หวังกังหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากธนาคารเกษตรแห่งประเทศจีน
[บัญชีท้ายเลข 2360 ของท่าน เมื่อวันที่ 19 มิ.ย. 2019 เวลา 09:39 น. มีเงินเข้า 10,000,000.00 หยวน ยอดคงเหลือปัจจุบัน 18,321,003.48 หยวน]
หวังกังจ้องเลขศูนย์เรียงกัน มุมปากยกขึ้นจนกดไม่ลง
สุดยอด
เงินฝากเพิ่มขึ้นเท่าตัว!
แต่เขาก็คิดได้เร็ว ว่าไม่ถูกต้อง!
ตัวเองเป็นเจ้านายใหญ่ขนาดนี้ ทำไมในบัญชีมีแค่สิบกว่าล้าน?
รีบเปิดดูความทรงจำ ถึงได้วางใจ
ที่แท้เงินส่วนใหญ่ของเขาอยู่ในบัญชีบริษัท
บริษัทอสังหาริมทรัพย์กระแสเงินสดมั่นคง บริษัทเคมีภัณฑ์ยิ่งเหมือนเครื่องพิมพ์เงิน
บัญชีทั้งสองที่มียอดเงินหมุนเวียนหลายพันล้านตลอดเวลา ใช้เมื่อไหร่ก็ถอนได้