อีกด้านหนึ่ง หวังเซวียนออกจากหอพักแล้วก็ถึงชั้นล่างอย่างรวดเร็ว!
"นี่ ไท่เสียดายที่ไม่ได้แช่เย็น!"
ยิ้มพลางยื่นเครื่องดื่มให้เจิ้งเผิงทั้งสองคน คนละขวด จากนั้นทั้งสามคนก็ลากถุงชุดฝึกทหารกว่าสิบใบ มุ่งหน้าไปทางศูนย์กิจกรรมนักศึกษาอีกครั้ง!
จากมุมมองของเจิ้งเผิงทั้งสอง พวกเขาไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆ ในตัวหวังเซวียนเลย!
ดังนั้นจึงยิ่งไม่มีทางรู้ว่า ไม่กี่สิบวินาทีก่อนหน้านี้เขาเพิ่งทะเลาะกับเพื่อนร่วมห้อง!
ส่วนสำหรับหวังเซวียนแล้ว เขาก็ไม่ได้เก็บเรื่องเมื่อครู่มาใส่ใจจริงๆ!
ที่ลงมือข่มขู่หวังเหวยต๋า ก็เพียงเพื่อจะให้บทเรียนเล็กๆ น้อยๆ แก่อีกฝ่าย และระบายความแค้นที่ตอนก่อนหน้านี้ทำให้ทุนการศึกษาของตัวเองต้องหลุดมือไปพร้อมกัน!
ตอนแรกตอนเที่ยงที่ได้ยินเสียงทะเลาะระหว่างหยางซื่อเชากับหวังเหวยต๋าในหอพัก หวังเซวียนก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่แล้ว!
พอตกบ่ายก็มาเจอเรื่องไปฟ้องอาจารย์อีก ยิ่งทำให้เขาเก็บกดอารมณ์ด้านลบไว้มากมาย!
แต่ทั้งสองเรื่องไม่ได้เป็นชนวนความขัดแย้งโดยตรงกับเขา ดังนั้นถึงแม้หวังเซวียนจะไม่พอใจ ก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ออกมาได้โดยตรง!
แต่ที่หวังเหวยต๋าพูดเมื่อครู่ ฟังดูธรรมดาแต่แฝงนัยยะประชดประชัน กลับกลายเป็นข้ออ้างให้เขาได้แสดงสีหน้าได้พอดี!
หวังเซวียนรอจังหวะนี้มานานแล้ว จะปล่อยโอกาสที่อยู่ตรงหน้าให้หลุดลอยไปได้อย่างไร จึงตรงเข้าไปจัดการหวังเหวยต๋าอย่างพอเป็นพิธี!
ถึงแม้จะคำนึงถึงผลกระทบ จะไม่ได้ลงไม้ลงมือ!