"ให้ตายเถอะ พูดช้าไปหนึ่งก้าว!"
หวังเหวยต๋ารู้สึกเสียใจอย่างยิ่งในตอนนี้ นี่ไม่ตรงกับแผนการของเขาเลย!
เขาคิดว่าด้วยการช่วยเหลือเมื่อตอนเช้าเป็นเงื่อนไข ตอนเย็นจะได้ใช้โอกาสกินข้าวด้วยกัน ค่อยๆ คืนดีกับหวังเซวียน!
ในเวลาเดียวกันก็จะได้ถือโอกาสขอร้อง คิดว่าต่อไปถ้ามีงานพิเศษก็จะได้เข้าร่วมด้วย!
ผลปรากฏว่าตอนนี้มีงานพิเศษแล้ว แต่กลับไม่เหมือนที่คิดไว้!
จะให้อวดหน้าหนาขอถามว่าเหมือนกับหลิวเสี่ยวตงพวกนั้นได้หรือไม่?
ไม่ต้องพูดถึงว่าหวังเหวยต๋ายังอายที่จะพูด แม้เขาจะฝ่าด่านจิตใจพูดออกมา แล้วถ้าหวังเซวียนไม่ยินยอมล่ะ?
กวาดสายตาเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของหวังเหวยต๋า หวังเซวียนรู้สึกสบายใจยิ่งนัก!
ดูเหมือนว่าปิดปากเขาสำเร็จ นี่คือผลที่เขาต้องการ!
ระหว่างคนทั้งสองไม่ได้มีแค้นอะไรใหญ่โต แต่โอกาสที่ทำให้หวังเหวยต๋าอึดอัดแบบนี้ หวังเซวียนจะไม่พลาด!
หลังจากดื่มไปสองสามแก้วก็เริ่มมีการเสิร์ฟอาหารทีละอย่าง ผู้คนยกแก้วชนกัน เริ่มพูดคุยและกินดื่มไปพร้อมกัน!
"เพราะว่าการรับซื้อชุดฝึกทหาร ช่วงต่อไปจะขอใช้พื้นที่ส่วนกลางในหอพักสักหน่อย ทำให้พวกคุณลำบาก มื้อนี้ถือว่าเป็นการขอโทษพวกคุณ!"
หวังเซวียนยกแก้วขึ้นยิ้มๆ ยกให้ทุกคน คำพูดนี้พูดกับจูโหย่วไฉพวกนั้นเป็นหลัก!
"ไม่เป็นไร แค่ไม่กี่วันเอง ยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน พวกคุณทำงานพิเศษต้องสนับสนุนหน่อย!"
จูโหย่วไฉและโหวอวิ๋นเซิงพวกนั้นก็ยิ้มตอบ บรรยากาศเป็นมิตรมาก!
ระหว่างมื้ออาหาร หวังเจิ้นตงพวกนั้นก็ผลัดกันเข้ามาหาหวังเซวียนดื่มสองสามแก้ว แม้ไม่ได้พูดอะไรพิเศษ แต่ความหมายทุกคนเข้าใจดี!