วางสายไป หวังเซวียนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก!
มองไปข้างหน้า เห็นหยางซื่อเชากับพวกเดินออกไปได้ระยะหนึ่งแล้ว กำลังรอเขาอยู่ห่างออกไปประมาณร้อยเมตร!
หวังเซวียนเร่งฝีเท้าตามทั้งสองคนไป ในใจก็เริ่มวางแผนว่าขั้นต่อไปจะลงมือยังไงดี!
เพราะนั่นคือเป้าหมายแปดพันชุดนะ ดูไปดูมาไม่ได้ง่ายอย่างที่พูดทางโทรศัพท์เลย!
ทั้งสถาบันเหอจ้งมีนักศึกษาใหม่แค่ประมาณห้าพันคน แปดพันชุดนั้นเกินจำนวนชุดฝึกทหารทั้งหมดที่ทั้งสถาบันมีอยู่แล้ว!
ดังนั้นเขาจึงต้องเปิดตลาดนอกสถาบัน เอาวิธีการแลกเครื่องดื่มเป็นชุดฝึกทหารไปใช้กับมหาวิทยาลัยอื่นๆ ที่อยู่แถวนั้นด้วย!
อีกอย่าง ขอบเขตการรับซื้อชุดฝึกทหารก็ไม่ควรจำกัดแค่ฝั่งผู้ชาย เพราะแบบชุดฝึกทหารไม่แบ่งหญิงชาย ตลาดฝั่งผู้หญิงก็ต้องเปิดด้วยเหมือนกัน!
เพียงแต่หอพักหญิงไม่ให้ผู้ชายเข้า หวังเซวียนจึงต้องหาวิธีอื่น หรือไม่ก็พัฒนานักศึกษาหญิงมาทำงานพิเศษ!
"ลองถามไช่เสี่ยวอวี่ดูมั้ยนะ? เธอเป็นคนเปิดเผยและเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งด้วย น่าจะเหมาะสมอยู่ แต่เด็กสาวคนนี้ครอบครัวดูจะฐานะดีอยู่ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่สนใจรายได้เล็กๆ น้อยๆ จากงานพิเศษก็ได้ หรือถ้าไม่ได้จริงๆ ให้เธอช่วยถามเพื่อนๆ รอบข้างแทนก็ยังได้!"
"การรับซื้อชุดฝึกทหารจากมหาวิทยาลัยอื่น ดีที่สุดควรให้คนในมหา’ลัยนั้นๆ มาทำ รายละเอียดบางอย่างต้องพิจารณาให้ดี!"
"ดีที่สุดควรหาวิธีที่สามารถแลกเครื่องดื่มเป็นชุดฝึกทหารได้ตามปกติ โดยไม่ต้องเข้าหอพักหญิง!"