"ฉันยังไม่ได้เดินไปไกลขนาดนั้น นายก็ตามมาแล้วไงล่ะ?"
ซูเมี่ยว ยืนตระหง่านอยู่กับที่ เสียงที่แฝงด้วยรอยยิ้มของเธอราวกับน้ำใสในหน้าร้อน!
ไม่นานนัก สองสาวก็เดินเคียงกันออกไป ขณะเดินผ่าน หวังเซวียน สาวในชุดกางเกงขาสั้นยังหันมามองเขาอีกด้วย!
จากนั้น ยังไม่ทันจะเดินออกไปไกล เธอก็กระซิบข้างหูซูเมี่ยวว่า
"เมี่ยวเมี่ยว เธอนี่มีเสน่ห์จริงๆ เห็นผู้ชายคนนั้นเมื่อกี้ไหม พอเห็นเธอก็ถึงกับตาแข็งเลย อิอิ..."
"ไม่มีทาง! บ่ายนี้ฉันไม่มีเรียน ว่าจะไปห้องสมุด หวานถิง เธอจะไปด้วยไหม?"
...
ได้ยินเสียงสองสาวคุยกันเบาๆ ลอยมาตามลม แล้วก็จะค่อยๆ ห่างออกไป หวังเซวียน ก็เตรียมจะรีบขึ้นไปชั้นบน!
แต่ไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกว่าการจากไปแบบนี้มันไม่ค่อยถูกต้องนัก!
นี่เป็นครั้งที่สองที่ได้เจอผู้หญิงที่เคยเป็นดั่งแสงจันทร์ในใจสมัยมหาวิทยาลัยชาติที่แล้ว และยังได้ยินชื่อของเธออีก ถ้าหากจากไปแบบนี้ ก็ดูจะขี้ขลาดเกินไปแล้ว!
อย่างน้อยก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ให้เธอได้จดจำเราไว้ จะได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดในภายหลัง!
คิดถึงตรงนี้ หวังเซวียน ก็หันหลังกลับทันที แล้วตะโกนไปทางแผ่นหลังของสองสาวที่กำลังจะหายไปตรงหัวมุม!
"เฮ้... ฉันก็แค่มองจนตาค้าง แล้วมันยังไงล่ะ?"
เสียงไม่ได้ดังมาก แต่ก็ดังพอที่ซูเมี่ยว และสาวชุดกางเกงขาสั้นจะได้ยิน!
จากนั้นก็เห็นทั้งสองคนหันมามองด้วยความประหลาดใจ สายตามองมาที่หวังเซวียน ซึ่งยืนอยู่ที่หัวบันได!
สาวชุดกางเกงขาสั้นเบิกตากว้าง มองดูหวังเซวียน ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับเพิ่งเจอคนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้เป็นครั้งแรก!