"เพื่อนนักศึกษา พูดแบบนี้ไม่ได้นะ! ถ้าผู้ช่วยเลขาฯ หยูพูดออกมาแล้ว ผมจะไม่เชื่อได้ยังไง!"
หลี่ฝูหมินทำเป็นเข้มงวดแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน ความสงสัยสุดท้ายในใจก็หายไปกับคำพูดนี้!
โทรไปยืนยัน? เรื่องตลกอะไรกัน!
ผู้ช่วยเลขาฯ หยูมีฐานะอะไร แล้วเขามีฐานะอะไร? กล้าโทรตรงถึงเลขาธิการคณะกรรมการพรรคเพื่อยืนยันเรื่องนี้!
ถ้าโทรไปแล้ว ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ มันก็จะสร้างปัญหาให้ตัวเอง!
ยังไงก็แค่ห้องว่างห้องหนึ่งในศูนย์กิจกรรมนักศึกษา ปล่อยไว้ว่างๆ ก็ว่างเปล่า ถือว่าใช้ทรัพยากรที่ไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์ก็แล้วกัน!
อีกอย่าง ในเมื่อหวังเซวียนกล้าพูดขนาดนั้น และพูดอย่างใจเย็น มั่นใจขนาดนี้ เรื่องนี้ก็แทบจะแน่นอนแล้ว!
อีกฝ่ายเป็นแค่นักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่ง ถ้าไม่สามารถคุยกับผู้ช่วยเลขาฯ หยู กวงหู่ ได้จริง จะกล้ามีความมั่นใจขนาดนี้ได้ยังไง!
เว้นเสียแต่ว่าไม่อยากอยู่ในสถาบันเหอจ้งต่อไป ซึ่งความเป็นไปได้นี้แทบจะเป็นศูนย์!
แล้วปัญหามันอยู่ที่ว่า!
ในเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีเส้นสาย แล้วจะทำยังไงให้เรื่องนี้จบลง!
หรือพูดอีกอย่างคือ ทำยังไงให้หวังเซวียนพอใจ เพราะท่าทีของเขาเมื่อกี้อาจจะมีปัญหา!
ถึงแม้ในแง่ของขั้นตอน ปฏิกิริยาเมื่อกี้ของเขาไม่ได้ผิดอะไร และสถาบันก็ไม่มีแบบอย่างเรื่องนี้มาก่อนจริงๆ!
แต่ก็ทนไม่ได้ที่หวังเซวียนสามารถคุยกับผู้ช่วยเลขาฯ หยูได้ นั่นคือเลขาธิการคณะกรรมการพรรคของมหาวิทยาลัย เป็นผู้ใหญ่ระดับรองผู้อำนวยการเขต เป็นเจ้านายของเจ้านายเขา!