ห้องพักของหวังเซวียนคือห้อง 208 ตั้งอยู่ชั้นสอง ตรงกลางใกล้กับห้องน้ำรวม!
ชั้นนี้มีทั้งหมด 20 ห้องพักกับห้องเก็บของหนึ่งห้อง แต่ละห้องพักเต็มได้ 6 คน ล้วนเป็นนักศึกษาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และสารสนเทศ!
แน่นอนว่ารุ่นของหวังเซวียน สาขาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และสารสนเทศไม่ได้มีแค่ 120 คนนี้ ชั้นหนึ่งและชั้นสามยังมีกระจายอยู่!
พอเห็นมีคนเดินมาถาม หวังเซวียนก็เดินเข้าไปต้อนรับด้วยตัวเอง!
อีกไม่นานเขาก็จะต้องเดินเคาะห้องทีละห้องอยู่แล้ว ตอนนี้มีคนมาหา ก็ถือเป็นโอกาสฝึกฝนการพูดไปในตัว!
"คือแบบนี้ ผมรับงานพาร์ทไทม์เป็นอาสาสมัคร ช่วยเก็บชุดฝึกทหารพวกนี้ พวกคุณฝึกทหารจบแล้ว ชุดฝึกทหารที่ใส่คงไม่ใช้แล้วใช่ไหม เอามาไว้ที่ผมได้ แล้วเครื่องดื่มพวกนี้เลือกได้หนึ่งขวดตามใจ ฟรี! ต่างก็เป็นเพื่อนร่วมสาขากันทั้งนั้น ช่วยหน่อยได้ไหม?"
พูดจบตามที่เตรียมไว้ หวังเซวียนยิ้มกว้างมองปฏิกิริยาของทุกคน!
สีหน้าของเขาเปิดเผยและมั่นใจ พูดถึงงานพาร์ทไทม์โดยไม่มีความเก้ๆ กังๆ เลยสักนิด!
ถ้าเป็นนิสัยเดิมของเขาที่เป็นคนเก็บตัวและพูดน้อย ตอนนี้คงจะหน้าแดงและรู้สึกเขินอายไปแล้ว!
แต่เพราะการเกิดใหม่นำพาประสบการณ์ชีวิตในสังคมกว่าสิบปีกลับมา ทำให้ความคิดและนิสัยของหวังเซวียนเปลี่ยนไปอย่างมาก!
เก็บตัว? ไม่เก่งในการสื่อสารกับผู้คน? ไม่มีอยู่จริง!
ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ คนเก็บตัวและซื่อตรงมักเป็นฝ่ายที่ต้องรับความเสียหายเงียบๆ!
พอออกไปเผชิญโลกภายนอกก็จะรู้ว่า คนอื่นเขาไม่มาสนใจว่าคุณจะพูดไม่เก่งหรือเป็นคนเก็บตัว!
"ทำงานพาร์ทไทม์เหรอ? อ้อ เข้าใจแล้ว!"
"เก่งนี่! เพิ่งฝึกทหารจบเอง เริ่มหางานพาร์ทไทม์ทำแล้ว!"