ฉิว!
ลูกธนูพุ่งออกจากหน้าต่างชั้นสอง
เสียงแหวกอากาศสั้นกระชับ
วินาทีถัดมา ลูกธนูเปื้อนเลือดดำพุ่งเฉียดข้างชายร่างกำยำไป ปักเข้ากับบังโคลนหน้าของรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าที่พังแล้ว
ฉึก!
ก้านธนูสั่นสะเทือน
เลือดดำบนหัวลูกธนูไหววูบ กลิ่นคาวฟุ้งกระจาย
ลานโล่งเงียบไปชั่วครู่
ชายร่างกำยำก้มมองลูกธนูข้างเท้า แล้วลูบเอวตัวเอง
ไม่โดน
เขาชะงักไปก่อน จากนั้นก็แสยะยิ้ม
“เธอยิงพลาด!”
เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสูงขึ้น
“เธอเหลือลูกธนูแค่ดอกเดียว! อย่าปล่อยให้ไอ้หนูนี่ขู่จนกลัว!”
อีกหกคนที่เหลือก็ได้สติกลับมา
ความกล้าที่ถูกเฉินฟานกดเอาไว้ด้วยประโยคเดียวเมื่อครู่ เริ่มผุดขึ้นมาอีกนิด
บางคนกำท่อเหล็กแน่นขึ้น
บางคนจ้องมีดสั้นในมือเฉินฟาน
บางคนมองไปยังเงามืดตรงประตูด้านข้าง
ตรงนั้นมีรอยเลือดยาวเป็นทาง เหมือนถูกลากออกไป
เฉินฟานที่พิงกำแพงเตรียมชม “รถซูเปอร์คาร์ร่างมนุษย์” โชว์ฝีมือ หน้าดำคร่ำเครียด
“บ้าเอ๊ย……”
“เธอเล็งตั้งนาน ที่จริงเล็งรถยาเดียนั่นอยู่เหรอ?!”
หลังหน้าต่างชั้นสอง หน้าอกของเยชิงเสวี่ยกระเพื่อมขึ้นลง
เธอไม่ตอบ
ไหล่ซ้ายสั่นอยู่
ลูกธนูดอกเมื่อครู่ เดิมทีเธอเล็งลำคอของชายร่างกำยำไว้
แต่ก่อนปล่อยสายธนู หางตาเธอเหลือบเห็นร่างของเด็กสาวกระผมเปียสั่นไหวเล็กน้อย
ชั่วขณะนั้น ข้อมือของเธอเบี่ยงไป
ด้านล่าง ชายร่างกำยำฉวยโอกาสนั้น ยกกระบองเหล็กฟาดใส่แปลงดอกไม้ข้าง ๆ
ปัง!
เศษอิฐกระเด็นกระจาย
“พวกแกเข้าไปจับมันให้หมด!”
“ใครจับเธอได้ก่อน กลับไปฉันจะแบ่งแกนคริสตัลให้ห้าเม็ด!”
แกนคริสตัลห้าเม็ด
ในยุควันสิ้นโลก ราคานี้มากพอให้คนธรรมดาเอาชีวิตเข้าแลก
แต่ไม่มีใครขยับ
เพราะเสียงทุบประตูในตึกพักอาศัยดังถี่ขึ้นกะทันหัน