เฉินฟานฝันไป
ในความฝันคือบ่อน้ำวิญญาณของสำนักฮั่นหวน
หมอกขาวลอยวนรอบเสา กลิ่นแป้งหอมคลุกเคล้ากับกลิ่นสุราวิญญาณ
ศิษย์หญิงกลุ่มหนึ่งในชุดผ้าโปร่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงหยก บ้างนวดไหล่ บ้างคลึงเอว อีกคนหมอบอยู่ข้างเข่า ยิ้มหวานนุ่มนวลยิ่งกว่าสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ
เฉินฟานเอนกายอย่างเกียจคร้าน
“เปลี่ยนคนใหม่”
วินาทีต่อมา เสียงคำรามของซอมบี้ก็ดังมาจากชั้นล่าง
ความฝันพลันแตกสลาย
เฉินฟานลืมตาขึ้น
ฟ้าเพิ่งสาง แสงเย็นเยียบทอดลงบนพื้นคอนกรีตของดาดฟ้า
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนจากนั่งขัดสมาธิเป็นนอนกางแขนกางขาตั้งแต่เมื่อไร เสื้อแจ็กเก็ตกันลมถูกทับจนยับย่น ชายเสื้อก็ยุ่งเหยิง
ขมับของเขากระตุกเล็กน้อย
“ฉันไม่ได้หลับสนิทขนาดนี้มากี่ปีแล้วนะ”
เขาไม่ได้รีบลุกขึ้น
สายตากวาดไปยังประตูเหล็กที่อยู่ไกลออกไปก่อน
คอมเพรสเซอร์แอร์ยังค้ำช่องประตูไว้ สายไฟเส้นหนาพันอยู่กับมือจับประตู ไม่มีร่องรอยว่าถูกกระแทกจนเปิดออก
จากนั้นจึงมองไปข้างกาย
หลินม่านเวยขดตัวอยู่ข้างขาเขา มือทั้งสองวางพาดชายกางเกง ลูกตาสีเทาขาวปรือเปิดปรือปิด คล้ายสัตว์ที่เฝ้าถ้วยอาหาร
เฉินฟานกดศีรษะเธอไว้
“ยังเชื่อฟังดีนี่ ไม่ฉวยโอกาสตอนฉันหลับแอบกัดสักคำ”
หลินม่านเวยถูกลูบจนตื่น ตอนแรกตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ เงยหน้า เอาหน้าผากถูไถฝ่ามือของเขา
“คริส……”
เสียงแหบพร่า
แต่พูดชัดกว่าเมื่อคืน
เฉินฟานเลิกคิ้ว
“พัฒนาเร็วดีนี่”
เขาหยิบแกนคริสตัลระดับอีออกมาจากมิติส่วนตัวหนึ่งเม็ด แล้วหนีบไว้ระหว่างนิ้ว
ลูกตาของหลินม่านเวยขยับตามทันที
เฉินฟานยื่นแกนคริสตัลไปจ่อริมฝีปากเธอ
“อมไว้ ห้ามกัด”
หลินม่านเวยอ้าปากอมแกนคริสตัลไว้
ลำคอของเธอขยับหลายครั้ง ก่อนจะฝืนข่มสัญชาตญาณเอาไว้ได้ เธอเพียงจ้องเฉินฟาน รอคำสั่งจากเขา
เฉินฟานลุกขึ้น รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม
เมื่อคืนเพื่อป้องกันไม่ให้แม่สาวปีศาจคนนี้ทำร้ายใครกลางดึก เขาดึงกางเกงโยคะของเธอไว้แค่ตรงข้อพับเข่า เท่านี้ก็จำกัดการเคลื่อนไหวของเธอได้อย่างมีประสิทธิภาพ