เฉินอวี้หลานยิ้มพลางเลือกปูตัวใหญ่เนื้อแน่นมาสี่ตัว ทั้งยังซื้อกุ้งแม่น้ำดำกับกุ้งตั๊กแตนอย่างละสองชั่ง ตอนกำลังจะกลับ เธอเห็นหอยทะเลตัวอวบดี จึงหยิบติดมือมาอีกหนึ่งชั่ง
หลังออกจากตลาดอาหารทะเล เธอก็ไม่ต้องเร่งรีบทำอาหารเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ไม่ต้องมีเรื่องให้คิดวุ่นวายอยู่ในหัว ทั้งยังต้องคอยคำนึงถึงอาหารที่คนสามคนกินไม่ได้และรสชาติที่แต่ละคนชอบ
จนถึงวันนี้ เธอถึงเพิ่งตระหนักว่า ที่แท้ทิวทัศน์ระหว่างทางก็สวยงามไม่น้อย
ก่อนหน้านี้……
เธอไม่เคยมีเวลาหรือเรี่ยวแรงมาสนใจสิ่งเหล่านี้เลย
เฉินอวี้หลานสูดหายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เดินกลับบ้านอย่างไม่รีบร้อน
ใกล้จะถึงทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาหา แล้วยัดใบปลิวใส่มือเธอ
“คุณป้าคะ ฉันเห็นว่าคุณป้าดูมีบุคลิกดีมาก สนใจทดลองผลิตภัณฑ์ใหม่ของเราไหมคะ? แล้วช่วยโฆษณาให้เราด้วย รับรองว่าทำให้คุณป้าดูอ่อนเยาว์ลงยี่สิบปีได้แน่นอนค่ะ!”
คำพูดแบบนี้……
เฉินอวี้หลานคิดว่าเป็นพวกขายผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพตามท้องถนนอีกแล้ว จึงยกมือปัดใบปลิวออกไปทันที
“ไม่เอา ๆ!”
เห็นเฉินอวี้หลานปฏิเสธ อีกฝ่ายก็รีบเข้ามาใกล้ พยายามเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง
“คุณป้าคะ เราเป็นบริษัทใหญ่ ไม่เหมือนร้านเสริมสวยเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงนะคะ เรามีสถาบันวิจัยด้านชีวการแพทย์โดยเฉพาะ ไม่หลอกลวงแน่นอนค่ะ!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ชีวการแพทย์’ เฉินอวี้หลานก็หยุดฝีเท้า
ชาติก่อน ตอนที่เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้และทรมานจากบาดแผลไฟไหม้ มีบริษัทชีวการแพทย์แห่งหนึ่งยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ทั้งยังให้เธอทดลองใช้ผลิตภัณฑ์ใหม่ที่บริษัทวิจัยขึ้นมา