ทำไปวัน ๆ?
เฉินอวี้หลานไม่ตอบคำพูดของเจิ้งหมิงฮ่าว เพียงดึงเก้าอี้ข้างโต๊ะอาหารออก แล้วนั่งลงอย่างใจเย็น
ทั้งสามคนบนโต๊ะอาหารสบตากัน เห็นได้ชัดว่ารู้สึกถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ แต่ก็ยังทำท่าทางไม่ใส่ใจเหมือนเดิม
เฉินอวี้หลานชอบหาเรื่องตอนกินข้าว แค่เรื่องหยิบชามกับตะเกียบเพิ่มเล็กน้อย ก็ยังหาโอกาสตำหนิพวกเขาได้ทุกสองสามวัน
ทำกับข้าวเสร็จแล้ว หยิบชามเพิ่มสักใบมันจะเป็นอะไรไป?
พวกเขานั่งลงกันหมดแล้ว ยังจะสั่งให้ลุกไปหยิบอีกถึงจะสบายใจหรือไง ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะพูดกันทำไมว่าผู้หญิงวัยทองรับมือยาก เอาแต่หาเรื่องทั้งที่ไม่มีอะไร!
เจิ้งซือหยวนส่งสายตาให้ลูกชายลูกสาวเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องสนใจเฉินอวี้หลาน
เจิ้งหมิงฮ่าวกับเจิ้งชิงเหยาเข้าใจทันที ต่างก้มหน้าทำอะไรของตัวเอง แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่พูดอะไรสักคำ
อย่างไรเสีย สุดท้ายเฉินอวี้หลานก็จะไปหยิบชามกับตะเกียบมาเอง แล้วคอยเอาอกเอาใจพวกเขาให้กินอยู่ดี
ส่วนเรื่องที่ซื้อปูมาน้อยเกินไป เจิ้งหมิงฮ่าวยิ่งไม่กังวลเลย
เขารู้นิสัยของเฉินอวี้หลานดี
เธอเป็นคนรักหน้าตาที่สุด กลัวแขกมาแล้วจะต้อนรับไม่ดี ต่อให้ตัวเองต้องกินน้อยลงสักคำ ก็ไม่มีทางทำให้แขกลำบากใจเด็ดขาด
อีกเดี๋ยวแฟนสาวของเขาก็มาถึง โดยไม่ต้องให้เขาคอยเตือน เฉินอวี้หลานก็จะเก็บปูตัวใหญ่ที่สุดไว้ให้แฟนของเขา แถมยังต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยน
เรื่องนี้ตั้งแต่เขายังเล็กจนโต ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักครั้ง
เขารู้อยู่แก่ใจ
อีกด้านหนึ่ง
แม้เจิ้งชิงเหยาจะไม่ค่อยสนใจอาหารทะเล แต่เธอเป็นคนเลือกกิน พอกวาดตามองก็เห็นต้นหอมกับขิงที่ยังติดอยู่บนตัวปู