ดูจากหน้าตาแล้ว เธอไม่ค่อยคุ้นเลย
ภายใต้การนำทางของซ่งกวน เฉินอวี้หลานเดินตามเขาผ่านประตูหมุนเข้าไปในอาคารวิจัย
เธอมองสำรวจทุกสิ่งที่นี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
โถงชั้นหนึ่งสะอาดสว่างและกว้างใหญ่จนน่าตกใจ
เมื่อเลี้ยวเข้าไป ผนังสองข้างทางเดินยังฝังแถบไฟไว้มากมาย แม้จะเป็นเวลากลางวันก็ยังเปิดสว่างอยู่
พื้นหินอ่อนสะอาดจนสะท้อนเงาคนได้อย่างชัดเจน ยิ่งทำให้รองเท้าหนังสีหม่นที่เท้าของเธอดูไม่เข้ากับที่นี่เอาเสียเลย
เธอกำกระเป๋าหนังในมือแน่นอย่างประหม่า เดินตามหลังหมอซ่งติด ๆ ผ่านมุมเลี้ยวหลายแห่ง ขึ้นลิฟต์อีกสองครั้ง ในที่สุดก็ถึงที่หมาย
ผู้คนที่นี่สวมเสื้อกาวน์สีขาว สีหน้าร้อนรน ดูยุ่งกันไปหมด เฉินอวี้หลานจับจ้องใบหน้าของทุกคนไม่วางตา
แต่คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนหนุ่มสาว เธอจำได้ว่าตอนนั้นคนที่มาเยี่ยมเธอข้างเตียงคือหมอสูงวัยคนหนึ่ง
“คุณน้าเฉิน เชิญทางนี้ครับ”
ซ่งกวนพาเฉินอวี้หลานเข้าไปในห้องปิดทึบที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์
“คุณน้านั่งพักตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะใช้เครื่องมือพวกนี้ตรวจใบหน้าของคุณน้า วางใจได้ครับ เครื่องมือเหล่านี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย ไม่มีรังสี ไม่มีผลข้างเคียง และไม่ทำให้เจ็บ คุณน้าไม่ต้องกลัวนะครับ”
เฉินอวี้หลานพยักหน้า แต่ในใจก็ยังอดประหม่าไม่ได้
เรื่องการกลับมาเป็นสาวอีกครั้ง ถ้าบอกว่าไม่คาดหวังก็คงเป็นการหลอกตัวเอง เธอกลัวว่าผลลัพธ์ในช่วงสองวันนี้จะเป็นเพียงอุปาทานของตัวเอง