เฉินอวี้หลานเพียงชะโงกมองออกไปข้างนอกผ่านตาแมว ก็โทรศัพท์แจ้งสำนักงานจัดการทันที
“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นเจ้าของห้อง 603 อาคาร 12 หมู่บ้านฝูยวน ตอนนี้มีคนสติไม่ดีคนหนึ่งกำลังทุบประตูบ้านดิฉัน แถมยังด่าทออย่างบ้าคลั่ง รบกวนมาจัดการโดยเร็วด้วยค่ะ”
“อ้อ ก่อนมารบกวนช่วยแจ้งตำรวจไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ คนคนนี้อาการหนักมาก ก่อนหน้านี้ได้ยินลูกบ้านคนอื่นเล่าว่า แค่เดินผ่านคนสติไม่ดีคนนี้ ก็ถูกกัดเนื้อที่แขนไปเป็นชิ้นใหญ่แล้วค่ะ”
“ค่ะ ๆ ได้ค่ะ ขอบคุณที่ลำบากนะคะ”
คำพูดที่เฉินอวี้หลานบอกสำนักงานจัดการไปนั้น เกินครึ่งเป็นเรื่องที่เธอแต่งขึ้น แต่เรื่องที่หลี่ซิ่วอิงกัดคน เคยเกิดขึ้นจริง
เธอยังจำได้ว่าแต่งงานได้ไม่ถึงสองปี ไก่ของเพื่อนบ้านวิ่งออกมาบนถนน หลี่ซิ่วอิงก็จับมันกลับมาฆ่าแล้วตุ๋นเป็นเนื้อ แอบยกกลับไปกินในห้องเล็กของตัวเอง
เพื่อนบ้านพบขนไก่ที่หลี่ซิ่วอิงฝังไว้ตรงโคนกำแพง จึงมาหาเรื่องถึงหน้าบ้าน แต่หลี่ซิ่วอิงกลับปฏิเสธหัวชนฝา แถมยังเข้าไปยื้อยุดฉุดกระชากกับอีกฝ่าย สุดท้ายกัดเนื้อที่แขนเขาไปชิ้นหนึ่ง
เวลาหลี่ซิ่วอิงคลุ้มคลั่งขึ้นมา เธอไม่กลัวตาย เฉินอวี้หลานจึงไม่อยากเผชิญหน้ากับหล่อนตรง ๆ
เมื่อก่อนเจิ้งซือหยวนทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้านไม่เคยยุ่ง เธอจึงจำต้องปะทะกับหลี่ซิ่วอิงตามลำพัง ถูกหล่อนกลั่นแกล้งทรมานอยู่หลายปี กว่าจะย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองและหนีพ้นจากเงื้อมมือของหล่อนได้ในที่สุด