เฉินอวี้หลานรีบมองเข้าไปด้านในตลาดอาหารทะเล ช่วงเวลานี้ยังมีคนมาเดินตลาดเช้าอยู่ไม่น้อย
ชาติก่อน เธอเพียงได้ยินมาว่ามีหญิงตั้งครรภ์ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร หรือสวมเสื้อผ้าแบบไหน
แต่ช่วงเวลานี้ตรงกับจังหวะสำคัญพอดี แถมเธอยังบังเอิญเจอหญิงสาวคนนี้เข้า จึงคิดว่าถ้าพอจะห้ามได้ก็ควรห้ามไว้สักหน่อย
พ่อค้าแม่ขายแถวนี้หลายคนรู้จักชายที่อยู่ข้างหญิงตั้งครรภ์ดี
แม่ค้าคนหนึ่งค่อย ๆ ดึงแขนเฉินอวี้หลาน แล้วกระซิบว่า “พี่หลาน อย่าไปหาเรื่องคนนี้เลยดีกว่า แผงขายของทั่วเมืองจินจะถูกระเบียบหรือไม่ เขาเป็นคนดูแลทั้งนั้น เราจะได้ตั้งแผงขายของที่นี่หรือเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของเขาคำเดียว”
“ช่วงนี้พี่ก็ขายของอยู่ไม่ใช่เหรอคะ เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก ในเมื่อพี่เตือนพวกเขาแล้ว ส่วนพวกเขาจะฟังหรือไม่ก็เป็นเรื่องของพวกเขาเอง”
เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น พ่อค้าแม่ขายที่อยู่ใกล้ปากทางเข้าตลาดอาหารทะเลก็พากันล้อมเข้ามา
“โธ่ พี่หลาน พี่อายุมากแล้วก็เลยคิดมากไปเอง เพิงนี้ตั้งอยู่ตรงนี้มายี่สิบกว่าปี ไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย แข็งแรงจะตาย ก็แค่ซ่อมผ้าใบ จะพังลงมาได้ยังไงกัน!”
“อีกอย่าง สามีเขาก็ดูแลเรื่องนี้อยู่แล้ว จะปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัย เขาจะไม่รู้ได้ยังไง พี่หลานเอาเวลาไปห่วงเรื่องของตัวเองเถอะ อย่าไปกังวลแทนคนอื่นเลย!”
“คุณผู้หญิง ถ้าอย่างนั้นไปซื้อที่แผงฉันก็ได้ แผงฉันอยู่ตรงปากตลาด เดินเข้าไปแค่ห้าหกก้าวก็ถึงแล้ว ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ ก็ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก”