เอกสารหย่าร้างสองชุดปลิวตกลงบนพื้น
เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดสบตากับคนอื่น ๆ ก่อนรีบเก็บกระดาษแผ่นใหญ่สีขาวเหล่านั้นขึ้นมา
“เฮ้ บนนี้มีแต่ลายเซ็นของเจิ้งเท่านั้นนี่!”
“มองอะไรกัน! มีอะไรให้น่าดูนักหนา?”
เจิ้งซือหยวนสะบัดตัวหลุดจากเฉินอวี้หลาน พยายามแย่งเอกสารหย่าร้างคืนจากมือคนอื่น
แต่คนกลุ่มนั้นตาไวมือไว รีบส่งเอกสารหย่าร้างที่กระจัดกระจายอยู่ทีละหน้าให้คนอื่น ๆ ดูต่อ
“ฉันยังไม่เคยเห็นเอกสารหย่าร้างเลย ที่แท้หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง!”
“โห เจิ้งใจร้ายจริง ๆ บ้านกับเงินฝากเป็นของเขาหมด แถมยังไม่เหลืออะไรให้พี่อวี้หลานเลยสักอย่าง!”
“ข้างหลังยังมีหมายเหตุด้วยนะ บอกให้พี่อวี้หลานสละที่ดินหลายแปลงที่บ้านเกิดในชนบทด้วยตัวเอง นี่คิดจะให้พี่อวี้หลานออกจากบ้านมือเปล่าเลยหรือไง!”
เอกสารหย่าร้างฉบับนี้ทำให้ทุกคนตระหนักได้ว่า ความจริงของเรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่พวกเขาคิด
“เอ๊ะ? เจิ้ง วันนั้นตอนเล่นไพ่ นายไม่ได้พูดหรอกหรือว่า ถ้าสักวันต้องหย่ากับพี่อวี้หลานจริง ๆ นายจะเห็นแก่ที่พี่อวี้หลานคลอดลูกให้สองคน ไม่เอาอะไรเลย แล้วออกจากบ้านมือเปล่า?”
“ตอนนั้นพวกป้า ๆ ยังชมว่านายเป็นผู้ชายที่ดีอยู่เลย แต่ดูเอกสารนี่แล้วมันไม่ได้เขียนแบบนั้นนี่นา เจิ้งเอ๋ยเจิ้ง นายไม่จริงใจเลยนะ ปากพูดอย่าง ใจคิดอีกอย่าง!”
ทุกคนจับประเด็นสำคัญจากคำพูดสองประโยคนั้นได้อย่างรวดเร็ว
เจิ้งซือหยวน ชายผู้มีความรู้และดูซื่อสัตย์ กลับสร้างภาพเป็นผู้ชายแสนดีต่อหน้าพวกป้า ๆ!