หลิ่วซื่อเยว่รับเด็กจากอ้อมอกนางเฟิงมา "มานี่ให้ท่านแม่กอดหน่อยเถิด สองวันนี้ท่านแม่ไม่อยู่ คิดถึงข้าบ้างหรือไม่?"
เหยาเอ๋อร์ริมฝีปากขมุบขมิบ มือน้อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าหลิ่วซื่อเยว่อย่างไม่หยุดหย่อน ครู่หนึ่งยังเอาหน้าซบลงบนใบหน้าหลิ่วซื่อเยว่ น้ำลายเปรอะหน้าไปทั้งแถบ
"ฮูหยิน นี่คือคุณหนูน้อยหรือ?"
"ใช่แล้ว นางชื่อหลิ่วซูเหยา ชื่อน้อยว่าเหยาเอ๋อร์"
"คุณหนูน้อยช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก พวกเราขอกอดนางสักหน่อยได้หรือไม่?"
"พวกเจ้าอุ้มเด็กเป็นหรือ?" หลิ่วซื่อเยว่จับตามองทั้งสองอย่างคลางแคลง
"พวกเราเป็นขอรับ"
"เหยาเอ๋อร์ สองท่านอานี้อยากอุ้มเจ้า เจ้าต้องว่านอนสอนง่าย อย่าได้ปัสสาวะเรี่ยราดตามอำเภอใจเป็นอันขาด"
ชิงอู่ปรบมือน้อย ๆ เหยาเอ๋อร์ก็ปรบมือตาม ร่างน้อยโยกย้ายเอนไปทางชิงอู่
ชิงอู่โอบเด็กไว้ในอ้อมแขน ช่วยกันกับชิงอี้หยอกล้อไปมา "คุณหนูน้อย เมื่อเจ้าเติบใหญ่ขึ้น พวกเราจะสอนวิชายุทธ์ให้เจ้า ดีหรือไม่?"
นางเฟิงและหลิ่วซื่อเยว่นั่งสนทนากันอยู่ด้านใน เรื่องที่นางเฟิงมิได้เอ่ยปากถาม นางก็ไม่ถาม เพียงแต่กล่าวว่า "ซื่อเยว่ เด็กสาวสองคนนั้นคืนนี้จะนอนเช่นไรกัน? ที่บ้านไม่มีเตียง จะทำอย่างไรดี?
ให้อารองของเจ้าไปนอนบนแผ่นกระดานในห้องว่างคืนนี้เถิด แล้วให้นางทั้งสองมาเบียดเสียดกับข้าสักหน่อย"
"ไม่ต้องหรอก ให้ทั้งสองนอนบนแผ่นกระดานนั่นแหละ อีกประเดี๋ยวเก็บกวาดห้องนั้นให้สะอาดก็พอ"
"ให้เด็กสาวทั้งสองนอนบนแผ่นกระดาน ไม่ดีกระมัง?"
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล สักครู่จะบอกพวกนางเอง"
"ผ้าห่มที่ท่านน้าพวกเขาใช้คราวก่อน ข้าซักตากจนสะอาดหมดแล้ว ไม่มีกลิ่นอับ"
"อืม ขอเพียงไม่หนาวก็พอ อีกไม่กี่วันเครื่องเรือนก็จะส่งมา เมื่อนั้นก็มีที่นอน ไม่ต้องลำบากเช่นนี้อีก"