ผู้ใหญ่บ้านเห็นภาพเช่นนั้นก็รู้สึกจนใจยิ่งนัก “ช่างเป็นเวรเป็นกรรม!” จึงกำชับให้ชาวบ้านรีบหามคนกลับไป ให้หมอเถื่อนรักษา
หมอเถื่อนเห็นว่ามีคนถูกหามออกมาอีกแล้ว เปื้อนเลือดเต็มตัว แถมยังบาดเจ็บสาหัส ก็อดถอนหายใจลึก ๆ ไม่ได้ นี่มันคือผลกรรมชัด ๆ
ตระกูลฉือช่างน่าเวทนายิ่งนัก พ่อเฒ่าสือเป็นอัมพาตนอนติดเตียงขยับไม่ได้ สือต้าเหอ สือต้าสุ่ยก็เจ็บจนไม่ได้สติ สือต้าซานยังคงสลบไสล เถี่ยหนิวถูกข่มขวัญจนอุจจาระปัสสาวะราด กลายเป็นคนเหม่อลอยเลื่อนลอย
“หมอเถื่อน ปลุกสือต้าซานขึ้นมา ครอบครัวนี้ยังต้องให้เขาดูแล”
หมอเถื่อนให้คนยกน้ำเย็นใส่กระบะเข้ามาโดยตรง แล้วสาดใส่ศีรษะของสือต้าซาน
ผ่านไปครู่หนึ่ง สือต้าซานจึงฟื้นตื่น เขารู้สึกราวกับเพิ่งผ่านความฝัน มองดูชาวบ้านที่ห้อมล้อมด้วยความไม่เข้าใจ “พวกท่านมาอยู่ที่บ้านข้าได้อย่างไร”
“สือต้าซาน ก่อนหน้านี้เจ้าทำอะไรลงไป เจ้าไม่รู้หรือ”
“ข้าทำอะไร ข้าซื้อของจากข้างนอกกลับมา ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
“เจ้ายังเสแสร้งอีก ดูน้องชายของเจ้าสองคนสิ ถูกเจ้าทำร้ายจนเป็นเช่นไร”
ผู้คนแหวกออก เผยให้เห็นร่างของสือต้าเหอและสือต้าสุ่ย “นี่ฝีมือข้าหรือ เป็นไปไม่ได้” สือต้าซานแสดงสีหน้าไร้เดียงสา ปฏิเสธอย่างชัดเจนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ตนทำ
ผู้ใหญ่บ้านมองไปทางหมอเถื่อน “นี่มันเรื่องอะไรกัน เขาจำสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้เลยหรือ แสร้งทำขึ้นหรือไม่”
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน เมื่อก่อนข้าเคยได้ยินคนพูดกันว่า เวลาคนเราโกรธจัด ย่อมควบคุมการกระทำของตนเองไม่ได้ เมื่อเหตุการณ์ผ่านไป เขาอาจจำอะไรไม่ได้เลย”
ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่อยากยุ่ง ขอเพียงคนไม่ตายก็แล้วกัน ที่นี่ภูเขาสูงฮ่องเต้ไกล ต่อให้ตายสักคนจะทำอะไรได้ เขาแค่ให้ชาวบ้านไม่ปริปากก็พอ หลายชั่วอายุคนก็เป็นเช่นนี้มา