สือต้าซานไม่รู้ว่าคนพวกนั้นไปที่ใด เขาเดินเตร่ไปทั่วถนนในเมือง ไร้วี่แววแม้แต่เงาคน
เมื่อพบเห็นผู้ใดก็โบกมือเชิงสอบถาม ชาวบ้านพากันคิดว่าเขาเป็นโรคประสาท ครั้นเห็นเขาเข้าใกล้ต่างก็หลีกหนี
พลบค่ำแล้ว สือต้าซานกลับไปยังโรงเตี๊ยมด้วยสภาพสิ้นสติสิ้นวิญญาณ ราตรีนั้นไร้นิมิต
เขารู้ดีว่า ถึงตนจะพบคนพวกนั้นก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ จับโจรต้องมีของกลาง เขาไร้หลักฐาน อีกทั้งตัวคนเดียวกำลังน้อย เกรงจะนำภัยพิบัติมาสู่ตน
ประตูโรงเตี๊ยมเพิ่งเปิด สือต้าซานก็รีบออกไปพร้อมของที่ซื้อเมื่อวาน
หิวโหย ท่องข้ามขุนเขา ในที่สุดสือต้าซานก็กลับถึงบ้าน
ตั้งแต่สือต้าซานจากไป สองพี่น้องตระกูลฉือก็เชิญหมอเถื่อนในหมู่บ้านมารักษาแผลให้ สือต้าเหอนิ้วมือขาดสี่นิ้ว สือต้าสุ่ยขาหักหนึ่งข้าง
สือต้าสุ่ยยังขยับกายไม่ได้ สือต้าเหอขาดเพียงนิ้วมือข้างซ้าย ไม่กระทบการทำครัว เขาจึงเอาสัตว์ที่ล่ามาได้ไปแลกธัญพืชกับคนในหมู่บ้าน บัดนี้กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
ครั้นเห็นสือต้าซานกลับมา ดวงตาเขาก็เปล่งประกายวาววาม “ท่านพี่ใหญ่ กลับมาแล้วหรือ ซื้อของมามากมายเพียงนี้
เงินหนึ่งร้อยตำลึงเอากลับมาหมดหรือไม่”
มิเอ่ยถึงเงินก็แล้วไป พอเอ่ยถึงเงิน ความโกรธก็พลุ่งโชนในอก เขาเล่าตามจริง “เงินถูกขโมยไปแล้ว”
สือต้าเหอส่งเสียงคำรามลั่น “ว่าเช่นไรนะ! เงินถูกขโมยไปแล้ว หนึ่งร้อยตำลึงถูกขโมยไปหมดงั้นหรือ” เหตุใดเขาไม่เชื่อเลยเล่า!
“ใช่ ถูกขโมยไปจนหมด”
สือต้าเหอหัวเราะก้อง “ท่านพี่ใหญ่ ท่านคงมิได้ซ่อนเงินไว้ คิดจะยักยอกแต่ผู้เดียวกระมัง”
“ข้าผู้เป็นพี่ใหญ่เป็นคนเช่นนั้นหรือ มันถูกขโมยไปจริง ๆ”
“พวกเขาให้เป็นธนบัตรสองฉบับ ฉบับละห้าสิบตำลึง ข้าแนบมันไว้ในอก ถูกขโมยไปบนถนนเมืองชิงสุ่ย พวกมันยัดกระดาษสองแผ่นมาในอกข้า ข้าหลงว่าเป็นธนบัตรมาตลอด จนกระทั่งกลับถึงโรงเตี๊ยมจึงได้รู้