หลิ่วซื่อเยว่มองลู่หยุนโจว “ลู่หยุนโจว เจ้าจะให้เงินนี่หรือไม่”
“หลิ่วซื่อเยว่ อย่าให้มันเกินไปนัก ข้าถอยให้แล้ว หากเจ้ายังคืบคลานจะเอาจนเกินดี หนังสือหย่าโดยสมัครใจและหนังสือตัดบิดาข้าจะไม่ให้”
“ข้าคิดจะจบเรื่องด้วยดี เมื่อพวกเจ้าไม่ยินยอม ก็ไม่มีอันใดต้องกล่าวอีก ข้าจะไปที่สำนักศึกษาในอำเภอถามอาจารย์ของเจ้าก่อน ศิษย์ที่ท่านสั่งสอนมาทำเรื่องเช่นนี้ เป็นเพราะท่านสอนไม่ดีหรือเป็นเพราะนิสัยศิษย์มีปัญหา
ข้าจะไปฟ้องร้องต่อศาลากลางด้วย ให้ท่านเจ้าเมืองตัดสินให้ข้า ข้าตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ยังจะมีสิ่งใดต้องกลัวอีก
ตามกฎหมายต้าเซิ่ง ห้ามซื้อขายคนโดยพลการ ผู้ใดฝ่าฝืนซื้อขายคนโดยพลการจะถูกเฆี่ยนยี่สิบโบยและเนรเทศพันลี้ หากเรื่องขึ้นสู่ศาล ผลที่ตามมา บัณฑิตขั้นต้นลู่คงรู้ดีกว่าข้า
แม้ว่าการซื้อขายคนในที่ลับจะมีอยู่ทั่วไป และทางการดูเหมือนไม่จัดการ นั่นคือราษฎรไม่ร้อง ทางการไม่ตามเรื่อง แต่หากมีผู้ไปฟ้องร้อง สถานการณ์ย่อมต่างออกไป เจ้าว่าจริงหรือไม่”
“อาเขยอาสะใภ้ พวกเรากลับก่อนเถิด”
คนกลุ่มหนึ่งลุกขึ้นหมายจะเดินออกไป ผู้ใหญ่บ้านเว่ยรู้สึกร้อนใจ หากเรื่องนี้วุ่นวายถึงศาลากลาง ไม่เพียงส่งผลต่อการประเมินของตน ยังทำให้ชื่อเสียงหมู่บ้านเสื่อมเสียไปด้วย
เขามองลู่หยุนโจว ลู่หยุนโจวก้าวเข้าไปขวางทันที “ผู้อาวุโสตระกูลหลิ่วทุกท่าน เมื่อครู่ข้าสับสนไปเอง ข้อเรียกร้องสามข้อของซื่อเยว่ ข้าตอบรับทั้งหมด
หนังสือหย่าโดยสมัครใจและหนังสือตัดบิดา ข้าจะเขียนเดี๋ยวนี้
ท่านแม่ ที่บ้านยังมีเงินอีกเท่าใด”
หลิวผอจื่อจ้องมองหลิ่วซื่อเยว่ด้วยความโกรธแค้น ชั่วพริบตาเดียวนางก็พุ่งเข้าใส่หลิ่วซื่อเยว่ “อีคนชั่ว กล้าฉ้อโกงเงินข้า ข้าจะเอาชีวิตเจ้าให้รู้แล้วกัน”